ကွယ်လွန် ရက်စွဲများ

(၁)ဇန်နဝါရီလ

ပီမိုးနင်း (၁၉၄၀-ခုနှစ်၊ ၆-ရက်)။ မှော်ဘီဆရာသိန်း (၁၉၄၂-ခုနှစ်၊ ၁-ရက်)။ ဝန်သိုးစော်ဘွားကြီးဦးအောင်မြတ် (၁၉၆၅-ခုနှစ်၊ ၅-ရက်)။ မောင်သုတ(ဗိုလ်မှူးဘသောင်း) (၁၉၆၈-ခုနှစ်၊ ၂၆-ရက်)။ ဗိုလ်မှူးဘရှင်(၁၉၇၀-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ ဒေါ်သြဘာသောင်း (၁၉၇၁-ခုနှစ်၊ ၁၃-ရက်)။ ကျောက်စာဝန်ဦးမြ (၁၉၇၃-ခုနှစ်၊ ၂၂-ရက်)။ ဇာတ်မင်းသား အင်္ဂလန်စိန် (၁၉၇၇-ခုနှစ်၊ ၉-ရက်)။ သိန်းဖေမြင့် (၁၉၇၈-ခုနှစ်၊ ၁၅-ရက်)။ တင့်တယ် (၁၉၈၀-ခုနှစ်၊ ၄-ရက်)။ ဖိုးပါကြီး (၁၉၈၀-ခုနှစ်၊ ၁၄-ရက်)။ နန္ဒ (၁၉၈၂-ခုနှစ်၊ ၃၀-ရက်)။ အောင်လင်း(စာရေးဆရာ) (၁၉၈၄-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။ မင်းကဝိန် (၁၉၈၅-ခုနှစ်၊ ၁-ရက်)။ အကယ်ဒမီဒေါ်ခင်စိန် (၁၉၈၆-ခုနှစ်၊ ၂၆-ရက်)။ အကယ်ဒမီစိန်မြင့် (၁၉၈၇-ခုနှစ်၊ ၆-ရက်)။ ဒဂုန်မြတ်လေး (၁၉၉၁-ခုနှစ်၊ ၁၀-ရက်)။ စာရေးဆရာ အယ်ဒီတာမောင်နေဝင်း (၁၉၉၁-ခုနှစ်၊ ၁၇-ရက်)။ မလေးလုံ (၁၉၉၁-ခုနှစ်၊ ၂၈-ရက်)။ နိပါတ်တော်ရေး ပန်းချီဆရာဦးနီ (၁၉၉၃-ခုနှစ်၊ ၁၈-ရက်)။ တက္ကသိုလ်မျိုးချစ် (၁၉၉၄-ခုနှစ်၊ ၂၃-ရက်)။ စာရေးဆရာရန်အောင် (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၉-ရက်)။ ရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာ မင်းမာဃ (၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ၁၆-ရက်)။ ကျမ်းပြုဆရာဦးမြင့်ဆွေ (၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ၃၀-ရက်)။ ငွေဥဒေါင်း (၁၉၉၇-ခုနှစ်၊ ၁၄-ရက်)။ မြကေတု (၁၉၉၇-ခုနှစ်၊ ၂၄-ရက်)။ ခင်မျိုးချစ် (၁၉၉၉-ခုနှစ်၊ ၂-ရက်)။ တံတေးသိန်းတန် (၁၉၉၉-ခုနှစ်၊ ၁၁-ရက်)။ လှသမိန် (၂၀ဝ၀-ခုနှစ်၊ ၁-ရက်)။ ခင်နှင်းယု (၂၀ဝ၃-ခုနှစ်၊ ၂၁-ရက်)။ တက္ကသိုလ်မောင်ထင် (၂၀ဝ၄-ခုနှစ်၊ ၁၁-ရက်)။ မောင်ထင် (၂၀ဝ၆-ခုနှစ်၊ ၂၉-ရက်)။ တင်မိုး (၂၀ဝ၇-ခုနှစ်၊ ၂၂-ရက်)။ ကေအေတီ (ကဗျာဆရာ ကျော်အောင်သစ်-မုံရွာ) (၂၀၁၃-ခုနှစ်၊ ၁-ရက်)။ ဒေါက်တာကောင်းညွန့် (စာရေးဆရာ မွန်ဦးမြေ)(၂၀၁၄-ခုနှစ်၊ ၂-ရက်)။ ဇော်မျိုးထွဋ် (မဇ္ဈိမလှိုင်း) (၂၀၁၄-ခုနှစ်၊ ၅-ရက်)။ အကယ်ဒမီ ခင်ယုမေ (၂၀၁၄-ခုနှစ်၊ ၂၃-ရက်)။


(၂)ဖေဖေါ်ဝါရီလ

ရွှေတိုင်ညွှန့် (၁၉၄၅-ခုနှစ်၊ ၂၆-ရက်)။ ကာတွန်းဆရာကြီးဦးဘဂျမ်း (၁၉၅၃-ခုနှစ်၊ ၁၈-ရက်)။ ဒေါ်အောင်ကြည် (၁၉၅၆-ခုနှစ်၊ ၁၁-ရက်)။ ဒေါ်စောမြဧကြည် (၁၉၆၈-ခုနှစ်၊ ၁၀-ရက်)။ ပန်းချီဦးဘသက် (၁၉၇၃-ခုနှစ်၊ ၂၀-ရက်)။ ရှုမဝဦးကျော် (၁၉၇၄-ခုနှစ်၊ ၂၃-ရက်)။ ဟာဂျီမပျဉ်းမနာဒေါ်ပု (၁၉၈၂-ခုနှစ်၊ ၁-ရက်)။ ရဝေဒီမောင်ဒီပ (၁၉၈၅-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ စန္ဒရားအေဝမ်းခင်ဇော် (၁၉၈၅-ခုနှစ်၊ ၂၄-ရက်)။ ဒေါ်ဗလပြန် (၁၉၈၇-ခုနှစ်၊ ၉-ရက်)။ မျိုးမြင့်ဆွေ (၁၉၉၀-ခုနှစ်၊ ၁၂-ရက်)။ ဗိုလ်တာရာ (၁၉၉၃-ခုနှစ်၊ ၆-ရက်)။ ဇောင်းထက် (၁၉၉၃-ခုနှစ်၊ ၁၀-ရက်)။ အကယ်ဒမီကျော်ဝင်း (၁၉၉၃-ခုနှစ်၊ ၁၉-ရက်)။ အကယ်ဒမီချစ်မင်းလူ(၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၉-ရက်)။ ဦးနု (သခင်နု) (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၁၄-ရက်)။ သိပ္ပံစိုးလှ (၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ၁-ရက်)။ စာရေးဆရာမင်းအောင် (၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ၁၈-ရက်)။ မြသန်းတင့် (၁၉၉၈-ခုနှစ်၊ ၁၈-ရက်)။ မင်းသားကြီးကျော်ဖေ (၁၉၉၉-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင် အောင်လင်း (၁၉၉၉-ခုနှစ်၊ ၁၆-ရက်)။ ခင်ဝမ်း (၂၀ဝ၀-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ ကျော်အောင် (၂၀ဝ၀-ခုနှစ်၊ ၁၃-ရက်)။ မြတ်လေး (၂၀ဝ၀-ခုနှစ်၊ ၂၁-ရက်)။ ဂုဏ်ဝင်း (၂၀ဝ၂-ခုနှစ်၊ ၁၈-ရက်)။ ဟယ်ရီလင်း (၂၀၁၃-ခုနှစ်၊ ၆-ရက်)။ မော့စ်(၂၀၁၃-ခုနှစ်၊ ၁၂-ရက်)။

(၃)မတ်လ

မြဂနိုင်မြင့်မြင့် (၁၉၃၅-ခုနှစ်၊ ၁၃-ရက်)။ လူရွှင်တော်ဦးဓာတ်ခိုး (၁၉၄၅-ခုနှစ်၊ ၁၄-ရက်)။ သဟာယဆရာတင် (၁၉၄၈-ခုနှစ်၊ ၁၁-ရက်)။ ငွေတာရီ (၁၉၅၇-ခုနှစ်၊ ၁၅-ရက်)။ ဦးငွေကိုင် (၁၉၆၇-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ ဦးဖေမောင်တင် (၁၉၇၃-ခုနှစ်၊ ၂၂-ရက်)။ ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင် ဒေါ်မြလေး (၁၉၇၅-ခုနှစ်၊ ၂၂-ရက်)။ စာရေးဆရာကုသ (၁၉၇၆-ခုနှစ်၊ ၃၀-ရက်)။ မဝင်းမြင့် (စာရေးဆရာ (၁၉၇၈-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။ မြို့မဆရာဟိန် (၁၉၇၉-ခုနှစ်၊ ၁၉-ရက်)။ ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်ဘမြင့် (၁၉၈၂-ခုနှစ်၊ ၂၁-ရက်)။ ဇဝန (၁၉၈၃-ခုနှစ်၊ ၈-ရက်)။ မင်းဏီ (၁၉၈၅-ခုနှစ်၊ ၁၄-ရက်)။ ဒေါင်းနွယ်ဆေ (၁၉၈၅-ခုနှစ်၊ ၂၂-ရက်)။ ရွှေဒုံးဘီအောင် (၁၉၈၆-ခုနှစ်၊ ၁၁-ရက်)။ ကာတွန်းကျော်ဆန်း(က.ဆ) (၁၉၈၈-ခုနှစ်၊ ၈-ရက်)။ ဒဂုန်နတ်ရှင် (၁၉၈၉-ခုနှစ်၊ ၁၂-ရက်)။ ပြည်လှဖေ (၁၉၉၀-ခုနှစ်၊ ၁၃-ရက်)။ မိုးမိုးအင်းလျား (၁၉၉၀-ခုနှစ်၊ ၁၃-ရက်)။ ဆန်းညွှန့်ဦး (၁၉၉၂-ခုနှစ်၊ ၁-ရက်)။ စိန်ခင်မောင်ရီ (၁၉၉၂-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ ပန်းချီငွေထွန်း (၁၉၉၂-ခုနှစ်၊ ၂၃-ရက်)။ မောင်မောင်ဖြူ (၁၉၉၂-ခုနှစ်၊ ၂၃-ရက်)။ ကာတွန်းမောင်စိန် (၁၉၉၄-ခုနှစ်၊ ၆-ရက်)။ မြို့မဦးဘိုခင် (၁၉၉၄-ခုနှစ်၊ ၁၃-ရက်)။ တင့်ဆန်း (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၂-ရက်)။ ဒဂုန်ရွှေပြည်စိုး (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ သော်တာဆွေ (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၄-ရက်)။ အဉ္ဖလီမောင်မောင် (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၂၂-ရက်)။ ဒါရိုက်တာစိန်ဖေတင် (၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ၂၉-ရက်)။ စာရေးဆရာကောက်လှိုင်း (၁၉၉၉-ခုနှစ်၊ ၁၇-ရက်)။ မောင်စံဖော် (၂၀ဝ၁-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ ကြပ်ကလေး (၂၀ဝ၃-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ စာရေးဆရာအယ်ဒီတာကြည်ဦး (၂၀ဝ၉-ခုနှစ်၊ ၂၀-ရက်)။ ကြည်အောင် (၂၀ဝ၉-ခုနှစ်၊ ၂၇-ရက်)။

(၄)ဧပြီ

လယ်တီပဏ္ဍိတဦးမောင်ကြီး (၁၉၃၉-ခုနှစ်၊ ၂၁-ရက်)။ ဦးဖိုးကျား (၁၉၄၂-ခုနှစ်၊ ၁၁-ရက်)။ ဂျာနယ်ကျော်ဦးချစ်မောင် (၁၉၄၅-ခုနှစ်၊ ၁၂-ရက်)။ လေဘာတီမမြရင် (၁၉၄၅-ခုနှစ်၊ ၂၉-ရက်)။ နန်းတော်ရှေ့ဆရာတင် (၁၉၄၉-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။ ဒို့ရှမ်းပြည်ဦးအုန်မြင့် (၁၉၆၈-ခုနှစ်၊ ၂၁-ရက်)။ မင်းရှင်နောင် (၁၉၆၉-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။ ထားဝယ်မင်းကျော် (၁၉၇၁-ခုနှစ်၊ ၁၇-ရက်)။ ဒဂုန်ဆရာတင် (၁၉၇၆-ခုနှစ်၊ ၁-ရက်)။ တိုက်မောင်း (၁၉၈၀-ခုနှစ်၊ ၁၇-ရက်)။ ဒေါ်မေမေဝင်း (၁၉၈၁-ခုနှစ်၊ ၁၇-ရက်)။ သခင်ဘသောင်း (၁၉၈၁-ခုနှစ်၊ ၂၁-ရက်)။ ဂျာနယ်ကျော်မမလေး (၁၉၈၂-ခုနှစ်၊ ၆-ရက်)။ ပွင့်လန်း (၁၉၉၀-ခုနှစ်၊ ၁၀-ရက်)။ သခင်ဖေသန်း (သာဓု) (၁၉၉၁-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ အထောက်တော်လှအောင်  (၁၉၉၂-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ ပေါ်ဦးသက် (၁၉၉၃-ခုနှစ်၊ ၁၃-ရက်)။ လက်ပံတန်းသန်းတင် (၁၉၉၃-ခုနှစ်၊ ၂၈-ခုနှစ်၊ ရန်အောင်မောင်မောင် (၁၉၉၄-ခုနှစ်၊ ၉-ရက်)။ ရေနံမြေခင်စု (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၂၆-ရက်)။ ကိုကြည်(ပြင်ဦးလွင်) (၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ၂၁-ရက်)။ လူရွှင်တော်ဦးမင်္ဂလ (၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။ မန်းတင် (၁၉၉၇-ခုနှစ်၊ ၁၉-ရက်)။ ပန်းချီဦးဘကြည် (၂၀ဝ၀-ခုနှစ်၊ ၁၅-ရက်)။ ဒေါ်ရီကြိန် (၂၀ဝ၁-ခုနှစ်၊ ၁၁-ရက်)။ လူထုဒေါ်အမာ (၂၀ဝ၈-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ သာဂဒိုး (၂၀၁၀-ခုနှစ်၊ ၂၄-ရက်)။ ပါရဂူ (၂၀၁၁-ခုနှစ်၊ ၉-ရက်)။ ကဗျာဆရာနေသွေးနီ (၂၀၁၄-ခုနှစ်၊ ၁၆-ရက်)။ ဟံသာဝတီ ဦးဝင်းတင်(၂၀၁၄-ခုနှစ်၊ ၂၁-ရက်)။

(၅)မေလ

ဒေါ်ဦးဇွန်း (၁၉၄၄-ခုနှစ်၊ ၁၁-ရက်)။ ပုပ္ပားဦးကျော်ရင် (၁၉၄၆-ခုနှစ်၊ ၆-ရက်)။ မေရီမြင့် (၁၉၅၇-ခုနှစ်၊ ၆-ရက်)။ ဗန္ဓုလဦးစိန် (၁၉၆၇-ခုနှစ်၊ ၂၂-ရက်)။ ဆရာမြင့် (၁၉၇၀-ခုနှစ်၊ ၂၀-ရက်)။ သခင်မြသန်း (၁၉၇၆-ခုနှစ်၊ ၃၁-ရက်)။ ဒေါက်တာတင်အောင် (၁၉၇၈-ခုနှစ်၊ ၁၀-ရက်)။ သုံးထပ်ကွမ်းအကယ်ဒမီဦးကျောက်လုံး (၁၉၈၂-ခုနှစ်၊ ၂၆-ရက်)။ ဒဂုန်ရွှေမျှား (၁၉၈၂-ခုနှစ်၊ ၂၈-ရက်)။ ကောလိပ်ဂျင်နေဝင်း (၁၉၈၃-ခုနှစ်၊ ၂-ရက်)။ အဆိုတော်ကိုသန်းလှိုင် (၁၉၈၃-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ တိုးတက်ရေးဦးသိမ်း (၁၉၈၄-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ ထွဏ်းနေနွယ် (၁၉၈၆-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။ သခင်စိုး (၁၉၈၉-ခုနှစ်၊ ၄-ရက်)။ မန္တလာမြင့် (၁၉၉၀-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ သက်နောင် (၁၉၉၂-ခုနှစ်၊ ၃၁-ရက်)။ စာရေးဆရာကျော်မြင့်လွင် (၁၉၉၈-ခုနှစ်၊ ၂၉-ရက်)။ တက္ကသိုလ်ကြည်ရွှင် (၁၉၉၈-ခုနှစ်၊ ၃၁-ရက်)။ လူရွှင်တော်စွပ္ပရား(၁၉၉၉-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။ တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် (၂၀ဝ၂-ခုနှစ်၊ ၁၀-ရက်)။ လင်းယုန်မောင်မောင် (သခင်ရွှေ) (၂၀ဝ၂-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။ တိုက်စိုး (၂၀ဝ၃-ခုနှစ်၊ ၄-ရက်)။ အယ်လ်ဖြူ (၂၀ဝ၄-ခုနှစ်၊ ၂၇-ရက်)။ ကာတွန်းပေါက်ပေါက်(ပြည်) ၂၀ဝ၉-ခုနှစ်၊ ၂၇-ရက်)။ ယုဝတီရွှေဝါစိန် (၂၀၁၀-ခုနှစ်၊ ၁၃-ရက်)။ သုမောင် (၂၀၁၀-ခုနှစ်၊ ၁၆-ရက်)။ ဒေါက်တာသန်းငြိမ်း(NDF) (၂၀၁၄-ခုနှစ်၊ ၂၁-ရက်)။

(၆)ဇွန်လ

ဦးဖူးညို (၁၉၂၉-ခုနှစ်၊ ၂၂-ရက်)။ ရှေ့နေဦးဖာ (၁၉၃၁-ခုနှစ်၊ ၈-ရက်)။ သိပ္ပံမောင်ဝ (၁၉၄၂-ခုနှစ်၊ ၆-ရက်)။ ကာတွန်းရွှေတလေး(ဦးဘကလေး) (၁၉၄၅-ခုနှစ်၊ ၅-ရက်)။ ရုပ်ရှင်မင်းသားခင်မောင်ရင် (၁၉၄၅-ခုနှစ်၊ ၁၈-ရက်)။ တက္ကသိုလ်နွယ်ထွန်း (၁၉၅၈-ခုနှစ်၊ ၂၄-ရက်)။ မိုးဒေဝါမလှရွှေ (၁၉၆၂-ခုနှစ်၊ ၂၄-ရက်)။ စာရေးဆရာဒါရိုက်တာဉာဏ (၁၉၆၉-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ စာရေးဆရာမစိန်စိန် (၁၉၇၂-ခုနှစ်၊ ၆-ရက်)။ အင်္လကာကျော်စွာစိန်ဝေလျှံ (၁၉၇၄-ခုနှစ်၊ ၂၁-ရက်)။ နာဂတော်မောင်ကြည်ဇင် (၁၉၇၈-ခုနှစ်၊ ၁-ရက်)။ မြစကြာ (၁၉၈၁-ခုနှစ်၊ ၁၅-ရက်)။ ပန်းချီစံဝင်း (၁၉၈၁-ခုနှစ်၊ ၁၅-ရက်)။ ဒဂုန်ခင်ခင်လေး (၁၉၈၁-ခုနှစ်၊ ၂၃-ရက်)။ ဗိုလ်ဗကို (၁၉၈၅-ခုနှစ်၊ ၂၂-ရက်)။ စတန့်မင်းသားကြီးတင်ငွေ (၁၉၈၆-ခုနှစ်၊ ၁-ရက်)။ စောင်းဦးဘသန်း (၁၉၈၇-ခုနှစ်၊ ၆-ရက်)။ ရွှေကိုင်းသား (၁၉၈၇-ခုနှစ်၊ ၂၉-ရက်)။ ဓူဝံ (၁၉၈၉-ခုနှစ်၊ ၁၀-ရက်)။ ဦးဆန်းထွန်း (၁၉၈၉-ခုနှစ်၊ ၂၀-ရက်)။ ယုဝတီကြည်ဝေ (၁၉၉၀-ခုနှစ်၊ ၃၀-ရက်)။ ဂီတစာဆိုရန်နိုင်ဆွေ (၁၉၉၁-ခုနှစ်၊ ၂၇-ရက်)။ မောင်လွန်းကြင် (၁၉၉၂-ခုနှစ်၊ ၁၆-ရက်)။ ကြူရတနာမောင်မြကြိုင် (၁၉၉၃-ခုနှစ်၊ ၁၆-ရက်)။ လင်းယုန်နီ (၁၉၉၄-ခုနှစ်၊ ၁၃-ရက်)။ ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်သီသီ (၁၉၉၄-ခုနှစ်၊ ၂၇-ရက်)။ ရဲဘော်နေအောင် (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၁၆-ရက်)။ ရုပ်ရှင်မင်းသားကြီး မြင့်အောင် (၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ၁၈-ရက်)။ စာရေးဆရာထင်လင်း (၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ၃၀-ရက်)။ ပန်းချီဆရာကြီးအမ်တင်အေး (၁၉၉၈-ခုနှစ်၊ ၆-ရက်)။ ပုသိမ်မောင်စိမ်းသူ (၁၉၉၈-ခုနှစ်၊ ၁၃-ရက်)။ လူရွှင်တော်ဦးရွှေငါး (၁၉၉၈-ခုနှစ်၊ ၃၀-ရက်)။ မောင်ဝမ်ဆန်း (သံဖြူဇရပ်) (၁၉၉၉-ခုနှစ်၊ ၁၃-ရက်)။ သခင်ခင်ဇော် (၂၀ဝ၉-ခုနှစ်၊ ၁၉-ရက်)။ ချစ်ဒါလီ (၂၀၁၀-ခုနှစ်၊ ၂-ရက်)။ ဒေါက်တာနိုင်ပန်းလှ (၂၀၁၀-ခုနှစ်၊ ၁၈-ရက်)။ တေးရေး ကဗျာဆရာ မောင်သစ်မင်း (၂၀၁၁-ခုနှစ်၊ ၅-ရက်)။ ပန်းချီဆရာ ဗိသုကာ ဒါရိုက်တာ ခင်မောင်ရင် (၂၀၁၄-ခု၊ ဇွန်လ၊ ၁၀-ရက်)။ ဟာသ သရုပ်ဆောင် ဒါရိုက်တာ ကုသိုလ် (၂၀၁၄-ခု၊ ဇွန်လ၊ ၁၅-ရက်)။

(၇)ဇူလိုင်လ

အာဇာနည်(၉)ဦး (၁၉၄၇-ခုနှစ်၊ ၁၉-ရက်)။ သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း (၁၉၆၄-ခုနှစ်၊ ၂၃-ရက်)။ ဦးဖိုးလတ် (၁၉၆၅-ခုနှစ်၊ ၃၀-ရက်)။ ဆိုင်းဆရာကြီး စိန်ဘညို (၁၉၆၈-ခုနှစ်၊ ၂-ရက်)။ မောင်ယဉ်မွန် (၁၉၇၀-ခုနှစ်၊ ၂၆-ရက်)။ ဖော်ဝေး (၁၉၇၈-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ ရွှေစကြာဦးစိုးမြင့် (၁၉၇၈-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ ဆရာဉာဏ် (၁၉၇၈-ခုနှစ်၊ ၂၃-ရက်)။ ကျားဘညိမ်း (၁၉၇၉-ခုနှစ်၊ ၈-ရက်)။ ဇာတ်သဘင်ပညာရှင်ကြီးဦးတောကျော် (၁၉၈၀-ခုနှစ်၊ ၂-ရက်)။ ကာတွန်းဦးသန်းကြွယ် (၁၉၈၄-ခုနှစ်၊ ၁၁-ရက်)။ ဒဂုန်ဦးလှဖေ (၁၉၈၆-ခုနှစ်၊ ၉-ရက်)။ ဦးဘသန်း (ဓမ္မိက) (၁၉၈၇-ခုနှစ်၊ ၁၉-ရက်)။ ကာတွန်းဦးဟိန်စွန်း (၁၉၈၇-ခုနှစ်၊ ၃၁-ရက်)။ ဗဂျီအောင်စိုး (၁၉၉၀-ခုနှစ်၊ ၆-ရက်)။ ပြေငြိမ်း (ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်) (၁၉၉၀-ခုနှစ်၊ ၁၂-ရက်)။ ဗိုလ်မင်းဟံ(စာရေးဆရာ) (၁၉၉၁-ခုနှစ်၊ ၄-ရက်)။ မင်းကျော် (၁၉၉၁-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ ကာတွန်းဦးဘထွေး (၁၉၉၂-ခုနှစ်၊ ၁၀-ရက်)။ ပန်းချီရွှေစိုး (၁၉၉၂-ခုနှစ်၊ ၂၉-ရက်)။ မောင်ပြုပြင်(ကျုံပျော်) (၁၉၉၃-ခုနှစ်၊ ၁၃-ရက်)။ မောင်သင် (၁၉၉၃-ခုနှစ်၊ ၁၇-ရက်)။ ရုပ်ရှင်မင်းသမီးကြီး ဒေါ်မေမြ (၁၉၉၃-ခုနှစ်၊ ၂၀-ရက်)။ စာရေးဆရာမိုးဟိန်း (၁၉၉၄-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ ပြည်ချစ်မယ်ကောလိပ်မြိုင် (၁၉၉၄-ခုနှစ်၊ ၁၆-ရက်)။ နဂါးဒေါ်ဦး (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၁၁-ရက်)။ ဒါရိုက်တာမြတ်တင်အေး (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၁၄-ရက်)။ မောင်စိမ်းအောင် (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၁၆-ရက်)။ သန်လျင်ဖေသွင် (၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ၁၂-ရက်)။ ရုပ်ရှင်မင်းသမီးကြီးတင်တင်မူ (၁၉၉၉-ခုနှစ်၊ ၁၁-ရက်)။ စာရေးဆရာအောင်သန်း (၁၉၉၉-ခုနှစ်၊ ၁၄-ရက်)။ စိုးလွင်လွင် (၁၉၉၉-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။ ကာတွန်းမြင့်စိုးလေး (၂၀ဝ၆-ခုနှစ်၊၂၅-ရက်)။ သခင်ခင်ညွှန့်(စာပေလောက) (၂၀ဝ၇-ခုနှစ်၊ ၁-ရက်)။ ဒေါက်တာလှဘေ (၂၀ဝ၇-ခုနှစ်၊ ၃၁-ရက်)။ နန်းညွှန့်ဆွေ ၂၀၁၀-ခုနှစ်၊ ၁၄-ရက်)။ သင့်ဘဝ ဦးရဲလွင် (၂၀၁၀-ခုနှစ်၊ ၂၁-ရက်)။

(၈)သြဂုတ်လ

ပုဂံဝန်ထောက်ဦးတင် (၁၉၃၃-ခုနှစ်၊ ၁၃-ရက်)။ အင်ဒီပင်းဒင့်ဒေါ်စန်း (၁၉၅၀-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ ဝိုင်အမ်ဘီအေဆရာတင် (၁၉၅၀-ခုနှစ်၊ ၈-ရက်)။ မဟာဆွေ (၁၉၅၃-ခုနှစ်၊ ၅-ရက်)။ ရွှေပိန်းသောင်း (၁၉၆၂-ခုနှစ်၊ ၉-ရက်) လန်ဒန်အတ်ဦးအုန်းမောင် (၁၉၆၄-ခုနှစ်၊ ၁၅-ရက်)။ မိုးဝေ (၁၉၆၇-ခုနှစ်၊ ၁၅-ရက်)။ ငွေမျှား (၁၉၇၀-ခုနှစ်၊ ၉-ရက်)။ မြို့မအုန်း (၁၉၇၀-ခုနှစ်၊ ၂၂-ရက်)။ ဂီတာစိမ်းမောင် (၁၉၇၁-ခုနှစ်၊ ၁၇-ရက်)။ ညိုချော (၁၉၇၂-ခုနှစ်၊ ၁၉-ရက်)။ ရွှေဥဒေါင်း (၁၉၇၃-ခုနှစ်၊ ၁၀-ရက်)။ ကာတွန်းဝင်းမောင် (၁၉၇၅-ခုနှစ်၊ ၂၇-ရက်)။ လူထုဦးလှ (၁၉၈၂-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ ရုပ်ရှင်မင်းသားကျော်ဆွေ (၁၉၈၂-ခုနှစ်၊ ၁၅-ရက်)။ မင်းရှင် (၁၉၈၆-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ ဦးလှဝင်း (လေသူရဲ) (၁၉၈၇-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ တက္ကသိုလ်စောလွင် (၁၉၈၈-ခုနှစ်၊ ၂-ရက်)။ ပန်းချီဆရာကြီးဦးဘရင်ကလေး (၁၉၈၈-ခုနှစ်၊ ၈-ရက်)။ စာရေးဆရာစံမြင့် (၁၉၉၁-ခုနှစ်၊ ၈-ရက်)။ ဟာသဆရာဆရာမကြီးဒေါ်မာလာ (၁၉၉၂-ခုနှစ်၊ ၅-ရက်)။ စန်းသမိန် (၁၉၉၂-ခုနှစ်၊ ၆-ရက်)။ လင်းယုန်သစ်လွင် (၁၉၉၃-ခုနှစ်၊ ၉-ရက်)။ ဘီအီးဒီအောင်သိုက် (၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ၂၆-ရက်)။ သင်္ခါ (၁၉၉၇-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ အဆိုတော်ကိုမြကြီး (၁၉၉၈-ခုနှစ်၊ ၉-ရက်)။ သာဂရငစိုး (၁၉၉၈-ခုနှစ်၊ ၁၁-ရက်)။ ရဲသမိန် (၁၉၉၉-ခုနှစ်၊ ၁၈-ရက်)။ ထူးအိမ်သင် (၂၀ဝ၄-ခုနှစ်၊ ၁၄-ရက်)။ မင်းသုဝဏ် (၂၀ဝ၄-ခုနှစ်၊ ၁၇-ရက်)။ တာရာမင်းဝေ (၂၀ဝ၇-ခုနှစ်၊ ၅-ရက်)။ ကာတွန်းကံချွန် (၂၀ဝ၉-ခုနှစ်၊ ၂၀-ရက်)။ နန္ဒသိန်းဇံ (၂၀၁၁-ခုနှစ်၊ ၁၄-ရက်)။ လူရွှင်တော်ပါပါလေး (၂၀၁၃-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ မြိတ်ဝင်းထိန် (၂၀၁၃-ခုနှစ်၊ ၁၀-ရက်)။ မောင်ဝံသ (၂၀၁၃-ခုနှစ်၊ ၁၁-ရက်)။ မျိုးမြင့်လေး (၂၀၁၃-ခုနှစ်၊ ၁၈-ရက်)။ ဒဂုန်တာရာ (၂၀၁၃-ခုနှစ်၊ ၁၉-ရက်)။ ဟောလိဝုဒ် ဟာသဇာတ်ဆောင် မင်းသားကြီး ရော်ဘင်ဝီလျံစ် (၂၀၁၄-ခုနှစ်၊ ၁၁-ရက်)။ အဆိုတော် စိန်လွင် (၁၉၈၂−ခုနှစ်၊ ၁၂−ရက်)

(၉)စက်တင်ဘာလ

ဆရာတော်ဦးစာရ (၁၉၂၉-ခုနှစ်၊ ၁၉-ရက်)။ ဆရာတော်ဦးဥတ္တမ (၁၉၃၉-ခုနှစ်၊ ၉-ရက်)။ အာဠာဝကသခင်ဖိုးလှကြီး (၁၉၄၃-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။ သခင်သန်းထွန်း (၁၉၆၈-ခုနှစ်၊ ၂၄-ရက်)။ မြမျိုးလွင် (၁၉၇၀-ခုနှစ်၊ ၁၁-ရက်)။ ပန်းချီဦးသက်ဝင်း (၁၉၇၄-ခုနှစ်၊ ၁၄-ရက်)။ မောင်လေးအောင် (၁၉၇၇-ခုနှစ်၊ ၁၉-ရက်)။ ဒေါက်တာထွန်းရွှေ(၁၉၈၂-ခုနှစ်၊ ၄-ရက်)။ တက္ကသိုလ်ဆုမြိုင် (၁၉၈၄-ခုနှစ်၊ ၂၆-ရက်)။ သက်လယ် (၁၉၈၄-ခုနှစ်၊ ၂၇-ရက်)။ အိုးဝေဦးညိုမြ (၁၉၈၅-ခုနှစ်၊ ၂၉-ခုနှစ်)။ ရန်ကုန်ဘဆွေ (၁၉၈၆-ခုနှစ်၊ ၁၇-ရက်)။ ပန်းချီဆရာကြီးဦးသိန်းဟန် (၁၉၈၆-ခုနှစ်၊ ၂၈-ရက်)။ စာရေးဆရာဘဝင်း (၁၉၈၇-ခုနှစ်၊ ၄-ရက်)။ ဟာသသရုပ်ဆောင်မြင့်ဖေ (၁၉၈၈-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။ ဦးသော်ဇင် (၁၉၉၀-ခုနှစ်၊ ၁၃-ရက်)။ ဇော်ဂျီ (၁၉၉၀-ခုနှစ်၊ ၂၆-ရက်)။ ဂုဏ်ရောင် (၁၉၉၁-ခုနှစ်၊ ၆-ရက်)။ ဒဂုန်ဦးစန်းလွင် (၁၉၉၁-ခုနှစ်၊ ၂၀-ရက်)။ ပန်းချီဆရာဦးအေးတင် (၁၉၉၁-ခုနှစ်၊ ၃၁-ရက်)။ ကာတွန်းအနောင် (၁၉၉၂-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ ကာတွန်းအလုံသောင်းတင် (၁၉၉၂-ခုနှစ်၊ ၁၆-ရက်)။ စာရေးဆရာကိုကို (၁၉၉၂-ခုနှစ်၊ ၁၈-ရက်)။ မယ်ခကွေး (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၂-ရက်)။ ဦးအောင်သော် (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၉-ရက်)။ နွယ်စိုး (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၂၁-ရက်)။ ဦးညီပု (၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ၁-ရက်)။ တေးသံရှင်ခင်နှင်းသက် (၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ၂၇-ရက်)။ ရုပ်ရှင်မင်းသားခင်မောင်ဇင် (၁၉၉၇-ခုနှစ်၊ ၁-ရက်)။ မေမြို့မောင် (၁၉၉၈-ခုနှစ်၊ ၁၆-ရက်)။ ဦးခင်မောင်တင့် (ဖခင်) (၁၉၉၉-ခုနှစ်၊ ၉-ရက်)။ အဆိုတော်အောင်သူ (၁၉၉၉-ခုနှစ်၊ ၂၁-ရက်)။ ရုပ်ရှင်မင်းသားကြီးဇေယျ (၂၀ဝ၁-ခုနှစ်၊ ၄-ရက်)။ သုံးထပ်ကွမ်းအကယ်ဒမီဒေါ်မေသစ် (၂၀ဝ၁-ခုနှစ်၊ ၃၀-ရက်)။ မောင်ချောနွယ် (၂၀ဝ၂-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ ဒိုးလုံး (၂၀ဝ၃-ခုနှစ်၊ ၂-ရက်)။ ဒေါ်မေရှင် (၂၀ဝ၈-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ ဦးဂိုအင်ကာ (၂၀၁၃-ခုနှစ်၊ ၂၁-ရက်)။

(၁၀)အောက်တိုဘာလ

ဒေါက်တာရှောလူး (၁၉၂၅-ခုနှစ်၊ ၁၀-ရက်)။ ရွာစားစိန်ဗေဒါ (၁၉၄၂-ခုနှစ်၊ ၈-ရက်)။ ပန်းချီဦးဘဉာဏ် (၁၉၄၅-ခုနှစ်၊ ၁၃-ရက်)။ လွယ်အိတ်ကြီးဦးဘလှိုင် (၁၉၆၉-ခုနှစ်၊ ၂၄-ရက်)။ ဦဖြူး (၁၉၇၀-ခုနှစ်၊ ၉-ရက်)။ ဒဂုန်ဦးထွန်းမြင့် (၁၉၇၂-ခုနှစ်၊ ၈-ရက်)။ ကြယ်နီ (၁၉၇၄-ခုနှစ်၊ ၂၆-ရက်)။ ဒဂုန်သိန်းသိန်း (၁၉၇၆-ခုနှစ်၊ ၅-ရက်)။ ဂီတစာဆိုရွှေပြည်အေး (၁၉၇၇-ခုနှစ်၊ ၂၄-ရက်)။ ဦးဗဂျီငို (၁၉၇၈-ခုနှစ်၊ ၅-ရက်)။ ဗန်းမော်တင်အောင် (၁၉၇၈-ခုနှစ်၊ ၂၃-ရက်)။ သိပ္ပံဗထွေး (၁၉၈၀-ခုနှစ်၊ ၉-ရက်)။ မောင်စိမ်းလွင် (၁၉၈၁-ခုနှစ်၊ ၂၂-ရက်)။ တောင်တွင်းကိုကိုကြီး (၁၉၈၁-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။ ဂျာနယ်ကျော်တင့်ဆွေ (၁၉၈၂-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ စာရေးဆရာဇေယျ (၁၉၈၂-ခုနှစ်၊ ၄-ရက်)။ သစ္စာမြေယုလွင် (၁၉၈၅-ခုနှစ်၊ ၁၇-ရက်)။ တက္ကသိုလ်နန္ဒမိတ် (၁၉၈၆-ခုနှစ်၊ ၁၅-ရက်)။ မင်းလှညွှန့်ကြူး (၁၉၉၂-ခုနှစ်၊ ၅-ရက်)။ မောင်လူမှိန် (၁၉၉၄-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ မိုးကုတ်ဦးအုန်းမောင် (၁၉၉၄-ခုနှစ်၊ ၁၁-ရက်)။ ဦးတင်ဧ (ရှမ်းပြည်) (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၁၆-ရက်)။ ငြိမ်းကျော် (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၁၇-ရက်)။ အဆိုတော်ရုပ်ရှင်မင်းသား မောင်တင်မောင် (၂၀ဝ၀-ခုနှစ်၊ ၄-ရက်)။ နုယဉ် (၂၀ဝ၆-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ လှသန်း (၂၀၁၁-ခုနှစ်၊ ၂၂-ရက်)။ စာရေးဆရာ ဦးအောင်သင်း (၂၀၁၄-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။

(၁၁)နိုဝင်ဘာလ

ဂျိမ်းလှကျော် (၁၉၁၉-ခုနှစ်၊ ၁၇-ရက်)။ ဂဠုန်ဆရာစံ (၁၉၃၁-ခုနှစ်၊ ၂၈-ရက်)။ သခင်ဗဟိန်း (၁၉၄၆-ခုနှစ်၊ ၂၀-ရက်)။ အလင်္ကာကျော်စွာရွှေမန်းဦးတင်မောင် (၁၉၆၉-ခုနှစ်၊ ၃၀-ရက်)။ ဦးကက်နက်စိန် (၁၉၇၃-ခုနှစ်၊ ၂၈-ရက်)။ ဦးသန့် (ကုလသမဂ္ဂအထွေထွေအတွင်းရေးမှူးဟောင်း) (၁၉၇၄-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။ အေဝမ်းဆရာညှာ (၁၉၇၈-ခုနှစ်၊ ၄-ရက်)။ ရွှေဝယ်ဧ (၁၉၇၈-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ ကျောက်ဆည်မောင်မောင် (၁၉၇၉-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။ မောင်သော်(စာရေးဆရာ) (၁၉၈၂-ခုနှစ်၊ ၂၄-ရက်)။ မြို့မမောင် (သတင်းစာဆရာ) (၁၉၈၃-ခုနှစ်၊ ၂၀-ရက်)။ ရွှေညာမောင် (၁၉၈၅-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ ရောင်နီ (၁၉၈၅-ခုနှစ်၊ ၁၀-ရက်)။ သထုံဦးဘသိန်း (၁၉၈၈-ခုနှစ်၊ ၂-ရက်)။ စာရေးဆရာမာဃ (၁၉၈၈-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။ လက်ဝဲမင်းညို (၁၉၉၀-ခုနှစ်၊ ၂၀-ရက်)။ ဦးအောင်သန်း (ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းအစ်ကို) (၁၉၉၁-ခုနှစ်၊ ၂၄-ရက်)။ ဆိုင်းဂီတပညာရှင်ရွှေဥဒေါင်းမြိုင် (၁၉၉၃-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်ဇော်လွင် (၁၉၉၃-ခုနှစ်၊ ၂၃-ရက်)။ ကဗျာဆရာယုတင် (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၂၇-ရက်)။ ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်ဇော်လင်း (၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ၅-ရက်)။ ဆရာချယ် (၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ၂၄-ရက်)။ ဂီတစာဆိုကျော့မှူး (၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။ သခင်အောင်ဖေ(မိုးဂျာနယ်) (၁၉၉၈-ခုနှစ်၊ ၂၉-ရက်)။ ဗိုလ်အေးမောင်(၂၀ဝ၀-ခုနှစ်၊ ၂၃-ရက်)။ ကာတွန်းမောင်ဝဏ္ဏ (၂၀ဝ၅-ခုနှစ်၊ ၁၀-ရက်)။ ကာတွန်းဆွေမင်း(ဓနုဖြူ) (၂၀ဝ၅-ခုနှစ်၊ ၁၁-ရက်)။ ဝဏ္ဏကျော်ထင်စိန်အောင်မင်း (၂၀ဝ၆-ခုနှစ်၊ ၂၄-ရက်)။ ဗန်းမော်ညိုနွဲ့ (၂၀ဝ၉-ခုနှစ်၊ ၁၂-ရက်)။ မြမာလာ (၂၀ဝ၉-ခုနှစ်၊ ၂၇-ရက်)။ အဆိုတော်ခင်မောင်တိုး (၂၀၁၂-ခုနှစ်၊ ၁၅-ရက်)။  ဒေါက်တာမောင်ဒီ (၂၀၁၄-ခုနှစ်၊ ၉-ရက်)။

(၁၂)ဒီဇင်ဘာလ

ဗိုလ်အောင်ကျော်(၁၉၃၈-ခုနှစ်၊ ၂၂-ရက်)။ ပန်းချီဦးဘလုံ(၁၉၄၄-ခုနှစ်၊ ၅-ရက်)။ စာရေးဆရာရဲထွတ် (၁၉၄၈-ခုနှစ်၊ ၃၁-ရက်)။ ဇာတ်မင်းသားကြီးဦးဖိုးစိန် (၁၉၅၂-ခုနှစ်၊ ၂၂-ရက်)။ ရွှေပြည်ဦးဘတင်(၁၉၆၄-ခုနှစ်၊ ၅-ရက်)။ ဒေါ်စိန်ပါတီ (၁၉၇၀-ခုနှစ်၊ ၃၁-ရက်)။ စစ်ကိုင်းဦးဘိုးသင် (၁၉၇၃-ခုနှစ်၊ ၁၀-ရက်)။ မောင်သိက္ခာ (၁၉၈၂-ခုနှစ်၊ ၂၆-ရက်)။ နာမည်ကျော်ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင် ရွှေဘ (၁၉၈၈-ခုနှစ်၊ ၁-ရက်)။ မြတ်ထန် (၁၉၈၈-ခုနှစ်၊ ၂၅-ရက်)။ ဒေါ်ခင်ကြည် (ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းဇနီး) (၁၉၈၈-ခုနှစ်၊ ၂၇-ရက်)။ ငွေလင်း (၁၉၉၀-ခုနှစ်၊ ၂၂-ရက်)။ မင်းနွယ် (၁၉၉၀-ခုနှစ်၊ ၂၂-ရက်)။ မြို့တော်သိန်းအောင် (၁၉၉၀-ခုနှစ်၊ ၃၀-ရက်)။ အမ်ဖိုးချိန် (၁၉၉၂-ခုနှစ်၊ ၁၆-ရက်)။ ဦးရွှေအောင် (၁၉၉၅-ခုနှစ်၊ ၂၂-ရက်)။ သခင်လွင် (၁၉၉၆-ခုနှစ်၊ ၂၀-ရက်)။ ဇာတိပ္ဖိုလ်မောင်သိန်း (၁၉၉၈-ခုနှစ်၊ ၃-ရက်)။ လေထီးဦးအုန်းမောင် (၂၀ဝ၀-ခုနှစ်၊ ၂၈-ရက်)။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်း (၂၀ဝ၂-ခုနှစ်၊ ၅-ရက်)။ တက်တိုး (၂၀ဝ၃-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ ဒါရိုက်တာ စာရေးဆရာကြီးဦးသုခ (၂၀ဝ၅-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ ဆလိုင်းရမ်လိန်းမှုန်း (၂၀ဝ၅-ခုနှစ်၊ ၁၈-ရက်)။ နာဂတင်ဦး (၂၀ဝ၆-ခုနှစ်၊ ၇-ရက်)။ နတ်မောက်ဘုန်းကျော် (၂၀ဝ၆-ခုနှစ်၊ ၂၆-ရက်)။ ပန်းချီဦးနန်းဝေ (၂၀ဝ၈-ခုနှစ်၊ ၂၀-ရက်)။ ကာတွန်းဆရာကြီးဦးဗကလေး (ရွှင်ပြုံးစာစောင်) (၂၀ဝ၉-ခုနှစ်၊ ၂၉-ရက်)။


Special Thank

လစဉ်ထုတ်မဂ္ဂဇင်းများ၊ စိုးမြင့်လတ်(အမျိုးသားအတ္ထုပ္ပတ္တိအဘိဓာန်)၊ ဖူးသစ်မော် နှင့် ရိုးဒီ။

=============================================

ကျန်ရစ်သူ နရနီ

ခသ-၂၀၁၃-ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ၊ (၆)ရက်။
http://www.facebook.com/notes/%E1%80%94%E1%80%9B-%E1%80%94%E1%80%AE/%E1%80%94%E1%80%AC%E1%80%A1%E1%80%B1%E1%80%9B%E1%80%B8%E1%80%99%E1%80%BA%E1%80%AC%E1%80%B8/419325208172861

ဝန်းသို့ စော်ဘွားကြီး စဝ်အောင်မြတ်

မြန်ပြည်မြောက်ပိုင်း သျှမ်းလူမျိုးများ သျှမ်းနီ၊ ခန္တီး၊ ကဒူး၊ ကဏန်းတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကြီး
သူ့ကျွန်မခံလိုသော မောရိယမဟာဝံသ သီရိသုဓမရာဇာ သိုဟုံဘွား မျိုးချစ် ဝန်းသို စော်ဘွားကြီး စဝ်အောင်မြတ်။ ။ 

ဝန်းသို့ စော်ဘွားကြီး စဝ်အောင်မြတ်သည် မြန်မာ သက္ကရာဇ် ၁၂၂၃ ခုနှစ်၊ တပို့တွဲလဆန်း ၁၁ ရက်၊ (ခရစ်နှစ် ၁၈၆၂ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၉ ရက်) တနင်္ဂနွေနေ့ မွန်းတည့်အချိန်တွင် ဝန်းသိုမြို့၌ ဖွားမြင်သည်။ အဘ အမည်မှာ မင်းလှ သမန္ဈရန်ဆောင်ဘွဲ့ခံ ဝန်းသို စစ်ကဲ ဦးရွှေသာ ဖြစ်ပြီး၊ မိခင်မှာ သုဝဏ္ဏ ကာယ ဒေဝီဘွဲ့ခံ ဒေါ်ဒွေးဖြူ ဖြစ်သည်။ မွေးချင်း ညီအစ်ကို မောင်နှမ ခုနစ်ဦး ရှိရာ မောင်အောင်မြတ်၊ မသူဇာ (သောင်သွတ် စော်ဘွားကတော်)၊ မောင်ရွှေသိုက်၊ မယ်မူ၊ မယ်ဖန်၊ ခွန်ကျယ်၊ ခွန်ဆိုင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

မောင်အောင်မြတ်အား ငယ်စဉ်က ဝန်းသို ဆရာတော် ဦးဂုဏထံ စာပေ သင်ကြားစေရန် အပ်နှံထားခဲ့ရာ အခြေခံ မြန်မာ စာပေများကို အတော်အတန် တတ်မြောက်ပြီး သာမဏေဘောင်သို့ ဝင်ခဲ့သည်။ မောင်အောင်မြတ် ငါးနှစ်သား အရွယ် ၁၂၂၈ ခုနှစ်၊ တန်ဆောင်မုန်းလတွင် ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးရွှေသာအား မြို့လက်ရှိအတိုင်းနှင့် ဝန်းသိုမြို့ မင်္ဂလါ စော်ဘွားကြီးဟု အဆောင်အရောင် အစီးအနှင်း များနှင့်တကွ စော်ဘွား အဖြစ်သို့ တိုးမြင့်ခန့်ထားပြန်သည်။

ပထမ- မဟာဝံသရာဇာ သိုဟုံဘွား
ဒုတိယ- မဟာသိဒ္ဓိဇေယ သိုဟုံဘွား၊

သက္ကရာဇ် ၁၂၃၆၊ ၃၇ ခုနှစ်တွင် ရွှေအရှေ့ကြောင်း အလယ်ကြောင်း သံသုံးတာရွာ ဂဏန်းဘွား ဂဏန်းမ နန်းခမ်း ကျေးရွာနှင့်တကွ ကျေးရွာခရိုင် တိုးချဲ့၍ ထပ်မံချီးမြင့်ပြန်သည်။ နှောက် သက္ကရာဇ် ၁၂၄၀ ခုနှစ်တွင် မင်းတုံးမင်း ကြီး နတ်ရွာစံပြီး သားတော် သီပေါမင်းလက်ထက် ထပ်မံ ချီးမြင့်ပြန်လေသည်။

တတိယ- မဟာဝံသ သိရီရာဇာ သိုဟုံဘွားဟူ၍ တံဆိပ် ၃ လုံး ဘွဲ့ ၃ တန်ရရှိ၍ ထိုဘွဲ့များကို အပ်နှင်းလျက် ဝန်းသို စော်ဘွားအဖြစ် တိုးမြှင့် ခန့်အပ်ခြင်း ခံရသည်။

နယ်နိမိတ် အပိုင်းခြားများ

၁။ အရှေ့လာသော် ဧရာဝတီ မြစ်လယ်ကြော ကမ္ဘာဇတိုင်းအထိ၊
၂။ တောင်ဘက်လာသော ရဲသာရွာ ဟလင်းကြီး သံသနဂရတိုင်းထိ၊
၃။ အနောက်ဘက်လာသော သလ္လာဝတီ မြစ်လယ်ကြော မဏိပူရတိုင်းထိ၊
၄။ မြောက်လက်လာသော မိုင်းကောင်းနှင့် ကြောကိုင်း နရသုတဏ္ဍတိုင်းအထိ၊
၅။ အရှေ့မြောက်လာသော ကောက်ကွေ့ချောင်းထွက် ဧရာဝတီအထိ၊
၆။ အရှေ့တောင်လာသော တမောအောက် ဇင်းချောင်းပေါက် ဧရာဝတီအထိ၊
၇။ အနောက်တောင်လာသော ကလုံး ရွှေတွင်း သလ္လာဝတီမြစ်အထိ၊
၈။ အနောက်မြောက်လာသော ဦးရူချောင်းထွက် သလ္လာဝတီ မြစ်လယ်ကြောထိ ဖြစ်လေသည်။ ဤသို့ နယ်လေးရပ်၊ ရှစ်ရပ် သတ်မှတ် ပိုင်းခြားလျက် ၅၅ ခရိုင်ဘွားစားရသည်။ ဤကား စော်ဘွား အဆက်ဆက်တို့၏ ဘွားစားရသော နယ်ပယ် အပိုင်းအခြားဖြစ်သည်။

မောင်အောင်မြတ် အရွယ်ရောက်သော အခါ သူ၏ ဆန္ဒအတိုင်း ဖခင်ဖြစ်သူ ဝန်းသို စော်ဘွားကြီး ဦးရွှေသာက ကင်းဝန်မင်းကြီး ဦးကောင်းထံ အပ်နှံ၍ ထီးသုံး နန်းသုံး တရားဥပဒေ ပညာရပ်များနှင့်တကွ အုပ်ချုပ်မှုရေးရာ အဖြာဖြာများကို သင်ကြား စေခဲ့သည်။ သီပေါမင်းတရား ထံတွင်လည်း ကွမ်းရေတော်ကိုင် အဖြစ် အမှုထမ်းရသည်။ ထို့ကြောင့် ဦးအောင်မြတ်သည် စာပေ ကျမ်းဂန် ဗဟုသုတတို့၌ လည်းကောင်း၊ ရှေးဟောင်း အနုပညာ၊ ရာဇဝင်၊ ကဗျာလင်္ကာများ၊ ဗေဒင်ပညာရပ်များ၌ လည်းကောင်း၊ အုပ်ချုပ်မှုရေးရာများ၌ လည်းကောင်း ကျွမ်းကျင် လာခဲ့သည်။

ဦးအောင်မြတ်၏ ဖခင် ဦးရွှေသာသည် မိုးကောင်းမြို့ဝန် အဖြစ် ပြောင်းရွှေ့ ခန့်ထားခြင်း ခံရသဖြင့် ဦးအောင်မြတ်သည် ၁၂၄၄ ခုနှစ်တွင် ဘုရင်သီပေါမင်းထံ အမိန့်တော် ခံဝင်ကြရာ မြို့ရွာ ခရိုင်နေ ပေါမိုင်း ထမုံ သူကြီး ခေါင်းကြီးရွာအုပ်တို့မှစ၍ သဘော တူညီကြခြင်း ရွှေနန်းတော်ကြီး၌လည်း ဘုရင်သီပေါမင်းမှ အစ ပြု၍ ၁၂၄၄ ခုနှစ် ကဆုန်လဆန်း ၂ရက်နေ့တွင် သားတော်ကြီး သခင်အောင်မြတ်အား ဘုရင် သီပေါမင်းက ဝန်းသိုစော်ဘွား အရာခန့်အပ် ချီးမြင့်တော်မှုလေသည်။ ဖခင်နေရာ ဝန်းသို့ စော်ဘွားအဖြစ် သီပေါမင်းမှ ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ 'မောရိယမဟာဝံသ သီရိသုဓမ္မရာဇာ ' ဟူသော ဘွဲ့ကိုလည်း ချီးမြင့်တော်မူသည်။

ကင်းဝန်မင်းကြီး ဦးကောင်း

ဝန်းသိုမြို့သည် နေပြည်တော် မန္တလေးနှင့် အတန်ဝေးသော မြို့ဖြစ်၍ အအုပ်အချုပ် မကောင်းလျှင် နယ်ခြား နိုင်ငံရေး ပြဿနာများ အချိန်မရွေး ပေါ်ပေါက်နိုင်သည်။ မီးဝေးချိပ်ပမာ ဆိုသကဲ့သို့ လူဆိုးတို့ အတန်သောင်းကျန်းသော နေရာဖြစ်သည် ဟုလည်း ကြားသိရသဖြင့် လက်ရုံးရည် ပြည့်ဝသော မောင်အောင်မြတ်နှင့် သင့်လျော်သည်ဟု ကင်းဝန်မင်းကြီး ဦးကောင်းက သူ၏ မှတ်တမ်း၌ ရေးသား ထားခဲ့သည်။ ဝန်းသိုစော်ဘွား အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း ခံရစဉ်က ဦးအောင်မြတ်၏ အသက်သည် ၂၃ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။

ဦးအောင်မြတ် စော်ဘွားဖြစ်ပြီး နောက်တနှစ်တွင် မိုးညှင်းဒေသ တလျှောက်၌ ဗိုလ်ဝ ခေါင်းဆောင်သော သူပုန်များ ထွက် သောင်းကျန်းခဲ့သည်။ လူအင်အား သုံးထောင်ကျော် လေးထောင်ခန့်နီးပါး ရှိသော သူပုန်တို့အား နှစ်ထောင်မျှလောက်သာ အင်အားစုနှင့် အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းနှိင်ခဲ့သည်။ သူပုန်ခေါင်းဆောင် ဗိုလ်ဝကိုပါ အသေ ဖမ်းမိခဲ့သည်။

သီပေါမင်း ကိုယ်တိုင်က အားရတော် မူလှသဖြင့် မောရိယမဟာဝံသ သီရိသုဓမ္မရာဇာသိုဟုံဘွား ဟူသောဘွဲ့ဖြင့် ချီးမြှင့်ခြင်း ခံရသည်။

၁။ ပထမ- ဘွဲ့ မဟာဝံသသိရီဇေယ သိုဟုံဘွား ၎င်းနောက် မကြာမီ ၁၂၄၅ ခုနှစ် ပထမဝါဆို လဆန်း ၉-ရက်နေ့တွင် သိရီဇေယနှင့်လဲလှယ်၍ အဘစော်ဘွားကြီး လဲချားစော်ဘွားကြီးနည်းတူ ထီးအစီး အနင်းနှင့်တကွ ထပ်မံချီးမြင့်တော်မူပြန်သည်။
၂။ ဒုတိယ- မောရိယမဟာဝံသ သိရီ သုဓမ္မရာဇာ သိုဟုံဘွားဟူ၍ဖြစ်သည်။
ထိုနှစ်တွင် စကာစော်ဘွားကြီး၏ သမီးတော်မှန်နန်း အပျိုတော် စပ်ရွှေကြည်နှင့် လက်ဆက်ခဲ့သည်။ စော်ဘွားဦးအောင်မြတ်သည် ဝန်းသိုမြို့တွင်ဟော်နန်း ရှိသော်လည်း နယ်ပယ် ငြိမ်သက်ရေးကို ရှေးရှု၍ ဝန်းသိုမြို့ အနောက်မြောက် မိုင် ၃ဝ ကျော်သော ပင်လယ်ဘူးမြို့၌ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်ခဲ့သည်။

စော်ဘွားကြီးရဲ့ မဟာဒေဝီနှင့် ဆွေမျိုးတော်များ၊အခြွေအရံများ

၁၂၄၇ ခုနှစ်တွင် တတိယ အင်္ဂလိပ် မြန်မာ နောက်ဆုံးစစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားခါနီး အချိန်တွင် တိုင်းရေးပြည်ရေး မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာသဖြင့် သတင်းမှန် ရရှိစေရန် နေပြည်တော်သို့ အထောက်တော်များ စေလွှတ် စုံစမ်းခဲ့သည်။ နေပြည်တော်မှလည်း အင်္ဂလိပ်တို့အား တိုက်ခိုက်ရန် အတွက် စစ်သားများ စုဆောင်းရန် စာချွန်တော် ရောက်လာသဖြင့် လက်နက်လူသူ အသင့်စုဆောင်းလျက် ရှိသည်။ အထောက်တော်များ ပြန်လည် ရောက်ရှိသော အခါ သီပေါမင်း အင်္ဂလိပ်လက်သို့ ပါတော်မူပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် အင်္ဂလိပ်တို့အား ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။


သို့ရာတွင် အင်္ဂလိပ်တို့အား ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ ငြိမ်သက်စွာနေရန် ကင်းဝန်မင်းကြီးထံမှ အမိန့်လွှာ တစောင် ရောက်လာသဖြင့် အဖကဲ့သို့ လည်းကောင်း၊ ဆရာသမား ကဲ့သို့လည်းကောင်း လေးစား အပ်သော မင်းကြီး အမိန့် ဖြစ်သဖြင့် ခက်ထန်သော စစ်စိတ် စစ်မာန်များကို မျိုသိပ်ထားခဲ့ရသည်။ အင်္ဂလိပ် လက်အောက်သို့ကား ဝင်ရောက်ခြင်း မပြုဘဲ သစ်လုပ်ငန်း၊ စပါးလုပ်ငန်းများကိုသာ လုပ်ကိုင်စားသောက် နေခဲ့သည်။ ဝန်းသို စော်ဘွားကြီး ဦးအောင်မြတ် ဦးစီးလုပ်ကိုင်သော သစ်လုပ်ငန်း ထွန်းကားရာ နေရာကို မိမိတို့သာ ရရှိလျှင် ချက်ချင်း ချမ်းသာနိုင်သည်ဟု စိတ်ကူးမိသူ အချို့က ဦးအောင်မြတ်သည် စီးပွားရေးကို ဖိဖိစီးစီး လုပ်ကိုင်၍ ငွေကြေး စုဆောင်းကာ တော်လှန် ပုန်ကန်ရန် အကြံပြုနေသည်ဟု အင်္ဂလိပ် အရာရှိများအား ချောပစ်စကား ပြောဆိုကြသည်။ ထိုအခါ ဦးအောင်မြတ်ကို နေပြည်တော်သို့ ခေါ်ယူ စစ်ဆေးလိုကြောင်း ကင်းဝန်မင်းကြီးအား အကြောင်းကြားစေခဲ့သည်။


ကင်းဝန်မင်းကြီးသည် ဦးအောင်မြတ်ကို နေပြည်တော်သို့ လာရောက် ရှင်းလင်းရန် ဆင့်ခေါ်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဦးအောင်မြတ်က အရှင်သခင်များ မရှိသည့်နောက် နေပြည်တော်သို့ မလာရောက် လိုတော့ကြောင်း၊ တပါးကျွန်မခံလိုတော့ကြောင်း၊ အင်္ဂလိပ် မင်းနှင့်တကွ အင်္ဂလိပ်အရာရှိ ကိုယ်စားလှယ် တို့ကိုလည်း အရိုအသေ မပြုလိုတော့ကြောင်း အကြောင်း ပြန်လိုက်သည်။

 

မိုင်းတုံတောင် နောက်ခံနှင့် တချိန်က ဝမ်းဆေ ခေါ် ဝန်းသိုမြို့

ယင်းသို့ စာပြန်ပြီးနောက် အင်္ဂလိပ်များ လာရောက် တိုက်ခိုက်ပါက အသင့် ဖြစ်စေရန် ဝန်းသိုမြို့ ပတ်ဝန်းကျင်၌ သစ်တပ်မြို့ရိုးများ ဆောက်ခြင်း၊ ကင်းတပ်များ အထပ်ထပ်ချခြင်း၊ လူသူလက်နက် စုဆောင်းခြင်း စသည်များ ပြုလုပ် လာခဲ့သည်။ မက္ခရာ မင်းသားကြီး၏ သားတော် ထိပ်တင်ရန်ပိုင်နှင့် မူးမတ် တစုတို့သည် အင်္ဂလိပ်တို့အား တိုက်ခိုက်ရာမှာ ရှုံးနိမ့်သဖြင့် ဦးအောင်မြတ်၏ ဖခင် ဦးရွှေသာ၏ အကူအညီဖြင့် ယူနန်နယ်သို့ ဆုတ်ခွာ လာခဲ့သည်။ ဦးရွှေသာကိုလည်း တော်လှန် ပုန်ကန်မှု အားပေးသည်ဟု ဆိုကာ အင်္ဂလိပ် အစိုးရက ဖမ်းဆီးရန် အမိန့်ထုတ်ကြောင်း ဦးအောင်မြတ် သိသောအခါ ဖခင်ရှိရာ မိုးကောင်းမြို့သို့ သွားရောက်၍ အခြေအနေကို ဆွေးနွေးခဲ့သည်။


အင်္ဂလိပ်တို့ကား ဦးအောင်မြတ်တို့ သားအဖကို မဖမ်းသေးဘဲ ကင်းဝန်မင်းကြီးကို ဖျောင်းဖျ နားချရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။ ဦးအောင်မြတ် မိုးကောင်းသို့ သွားနေခိုက် ဖြစ်၍ ကင်းဝန်မင်းကြီးသည် ဦးအောင်မြတ်နှင့်မတွေ့ဘဲ မန္ဈလေးသို့ ပြန်ခဲ့ရသည်။ ကင်းဝန်မင်းကြီးမှ တဆင့် စေ့စပ် မရသဖြင့် အင်္ဂလိပ် အစိုးရသည် ဦးအောင်မြတ်၏ ငယ်ဆရာ ဝန်းသို ဆရာတော် ဦးဂုဏမှ တဆင့် စေ့စပ်ပြန်သည်။ အင်္ဂလိပ်ကို ကျွန်အဖြစ် မခံလို အင်အား ပြည့်လာသည့် တနေ့ မန္တလေးကို တိုက်ယူပါမည်ဟု ဆရာတော်အား လျှောက်ထားခဲ့သည်။

 စေ့စပ်မရသည် အဆုံး၌ မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၂၅၂ ခုနှစ်တွင် အင်္ဂလိပ် အစိုးရသည် ခွန်းတောင် မြို့အုပ်နှင့် အခွန်ဝန် ဦးစံတို့ကို စစ်တပ် တတပ်နှင့် စေလွှတ်လိုက်သည်။ ဝန်းသိုမြို ့စော်ဘွား ဦးအောင်မြတ်သည် အင်္ဂလိပ်တို့ စေလွှတ်လိုက်သော တပ်များကို မှန်ကင်းတောင် စခန်းမှ ဆီးကြို တိုက်ခိုက်ရန် ချီတက် လာခဲ့သည်။ မှန်ကင်းတောင် စခန်းတွင် အင်္ဂလိပ်တပ်များနှင့် ဝန်းသိုစော်ဘွား တပ်များ တွေ့ဆုံ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာ ရှုံးပြီး အင်္ဂလိပ်တို့ ဆုတ်ခွာခဲ့ရသည်။ တိုက်ပွဲဖြစ်ရာ မှန်ကင်းတောင် စခန်းတွင် ယခုတိုင် အမှတ်အသား စိုက်ထူထားသော ကျွန်းတိုင်ကြီး တတိုင် ရှိနေသေးသည်။ ကောလင်းမြို့ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသော အင်္ဂလိပ်တပ်များကို ဝန်းသိုစော်ဘွား တပ်များက လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ရာ အင်္ဂလိပ်တို့ဘက်မှ စစ်ဗိုလ် တဦးနှင့် တပ်သား သုံးဦး ကျဆုံးခဲ့သည်။


အင်္ဂလိပ် တပ်များလည်း ကောလင်းမြို့မှနေ ထပ်ပြီး ဆုတ်ခွာရသည်။ ထိုအခါမှ စ၍ ဝန်းသိုစော်ဘွား ဦးအောင်မြတ်၏ အမည်သည် အင်္ဂလိပ်မင်း အုပ်ချုပ်သည့် မန္တလေးမြို့မှသည် အောက်ပြည်ဒေသ ရန်ကုန်မြို့သို့ တိုင်အောင် ကျော်ကြား လာခဲ့သည်။ ရှုံးနိမ့်၍ ဆုတ်ခွာခဲ့ရသော အင်္ဂလိပ်တပ်များကို အားဖြည့်ရန် ၁၂၅၂ ခုနှစ်၊ တပေါင်းလဆန်း ၁၃ ရက်နေ့တွင် ကသာမှ ဗိုလ်နှစ် စဗက် ဦးဆောင်သော အမှတ် (၂ဝ) ခြေလျင်တပ်ရင်းနှင့် ရွှေဘိုမှ ဗိုလ်ကြီး ကေရီ ဦးဆောင်သော မြင်းတပ်များ ရောက်ရှိလာ သဖြင့် ကောလင်းမြို့သို့ ပြန်၍ ချီတက် လာကြပြန်သည်။ ဝန်းသိုစော်ဘွား ဦးအောင်မြတ်သည် သူ၏ ဝန်းသိုတပ်များနှင့် အတူ ဖခင်ဖြစ်သူ မိုးကောင်းမြို့ဝန်၏ တပ်များနှင့်ပါ ကောလင်းသို့ အပြင်းချီတက်ကာ အင်္ဂလိပ်များကို တိုက်ခိုက်သည်။ သို့ရာတွင် အင်အားချင်း မမျှသဖြင့် ရုတ်တရက် မြို့သို့ မချဉ်းကပ်သေးဘဲ မြို့ပြင်မှသာ ဝန်းရံနေ၍ အင်္ဂလိပ် တပ်များကို တောထဲသို့ မျှားခေါ်သည်။ ယင်းတိုက်ပွဲတွင် နှစ်ဘက်စလုံးမှ အကျအဆုံး ဒဏ်ရာရသူ များပြားသည်။ လက်နက် အင်အား လူအင်အား မမျှသဖြင့် ဆုတ်ခွာ ခဲ့ရသော်လည်း ဦးအောင်မြတ်၏ တပ်များသည် အင်္ဂလိပ်တို့ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လှန် တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုခဲ့သည်။

 

စော်ဘွားကြီးရဲ့ မှန်စီရွှေချ လက်စွဲတော် ဒူးလေ၊ စစ်ချီစစ်တက်ခရာ၊ ဆင်စွယ် တံဆိပ်တုံး

ထိုနယ်မြေ ဒေသ တဝိုက်၌ တိုက်ပွဲများ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားစေခဲ့သည်။ အင်္ဂလိပ် အစိုးရက ယင်းတို့၏ စစ်တပ်အတွက် ရွှေဘိုမှ နောက်ထပ်တပ်များ စစ်ကူရောက်လာရာ ဝန်းသို တပ်များသည် တဖြေးဖြေး ဆုတ်ခွာရင်း ကျိုင်းခွင်တောင်ကုန်း၌ တပ်စွဲ၍ အခိုင်အမာ ခုခံရာ အင်္ဂလိပ်တပ်များ မကပ်နိုင်အောင် ရှိခဲ့သည်။ အဝေးမှ အမြောက် သေနတ်များဖြင့် အင်္ဂလိပ်တပ်များက ပစ်ခတ်သော်လည်း ခပ်ဝေးဝေးမှ ပစ်ရသဖြင့် မျှော်မှန်းသလောက် မဖြစ်ဘဲ ဝန်းသို စော်ဘွားတပ်များ အထိအခိုက် နည်းသည်။ နောက်ဆုံး၌ အင်္ဂလိပ်တပ်များသည် ကျိုင်းခွင်တောင်ကုန်းကို ပတ်၍ စီးသော ဒေါင်းဖြူချောင်းကို အကျအဆုံး များစွာနှင့် ဖြတ်ကူးကား ဝန်းသို့တပ်များကို အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ဝန်းသိုစော်ဘွား၏ တပ်များသည် အတော်ကြာကြာ ခုခံ တိုက်ခိုက်ကြပြီးနောက် တောင်ကုန်း တဖက်မှ အင်္ဂလိပ်တပ်များကို ဖောက်ထွက်၍ ဝန်းသိုမြို့သို့ ဆုတ်ခွာခဲ့ကြသည်။ ကျိုင်းခွင် တိုက်ပွဲတွင် နှစ်ဘက်စလုံးမှ အပျက်အစီး အသေအပျောက် များသည်။ အင်္ဂလိပ် စစ်သား သုံးဦး ကျဆုံးသည့် နေရာတွင် ကျောက်တိုင်တခု စိုက်ထူထားရာ ယခုတိုင် တွေ့နိုင်သေးသည်။ ကျိုင်းခွင်တောင်ကုန်းမှ ဆုတ်ခွာသည့် နေ့တွင်ပင် ရေဦးမြို့နယ်မှ ဗိုလ်ကြီး ဟက်ချင်ဆန် ဦးဆောင်သော အင်္ဂလိပ် စစ်ပုလိပ်တပ် တတပ်နှင့် ဥက္ကံမြို့နားရှိ မိုးနန်းကျောင်းတွင် တပ်စွဲနေသော ဝန်းသိုတပ်များ တိုက်ပွဲ အပြင်းအထန် ဖြစ်ပွားသည်။

ထိုတိုက်ပွဲတွင် စော်ဘွားကြီး ဦးအောင်မြတ်တပ်မှ ၂၇ ယောက် ကျဆုံးသည်။ အင်္ဂလိပ်စစ်ဗိုလ် ဗိုလ်ကြီး ဟတ်ချင်ဆန်လည်း ဦးခေါင်းတွင် ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်စွာ ရရှိသွားရာ ယင်းဒဏ်ရာနှင့်ပင် မကြာမီ သေဆုံးခဲ့သည်။ လက်နက် အင်အား လူအင်အား မမျှသည့်ပြင် အတွေ့အကြုံ နည်းပါးသော သူများနှင့် တိုက်ခိုက်ရသော်လည်း သူ့ကျွန်မခံလိုသော မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်ကြောင့် ဝန်းသိုစော်ဘွားကြီး ဦးအောင်မြတ်သည် အင်္ဂလိပ်တို့ကို ဝန်းသို၊ ကောလင်း၊ မိုးကောင်း၊ မိုးညှင်း၊ ပင်လယ်ဘူး စသော ဒေသများမှ အပြင်းအထန် တော်လှန် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ မဲဇာချောင်းနားရှိ မန်လောင် မန်စီ ဒေသများတွင်လည်း အင်္ဂလိပ်တို့နှင့် အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ပွဲများ ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဝန်းသို စော်ဘွားကြီး ဦးအောင်မြတ်သည် လူသူ လက်နက် အနည်းငယ်နှင့် တနှစ်နည်းပါးမျှ အားမလျှော့ဘဲ ဇွဲနပဲနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်သည်။

                                                         ကုလားဖြူတပ်တွေ ဝန်းသို ဟောနန်းကို သိမ်းပိုက်စဉ်
အင်္ဂလိပ် အစိုးရသည် စော်ဘွားကြီးကို ထိုအချိန်အထိ သူပုန်ဟုလည်း မကြေညာဘဲ သူတို့ဘက် ဝင်လာလျှင် အခါမရွေး လက်ခံ၍ ရာထူးပင် ပေးမည်ဟု စကား ကမ်လှမ်းမြဲ ကမ်လှမ်းလျက် ရှိသည်။ ဝန်းသို စော်ဘွားကြီးကာ အင်္ဂလိပ်တို့ မည်သို့ ခေါ်ယူ ချော့မော့စေကာမူ စကားပင် မပြန်ခဲ့ချေ။ အင်္ဂလိပ်ဆိုလျှင် သူနှင့် အဖက်မတန်ဟုပင် သဘောပိုက်ထားဟန် တူသည်။

 ကုလားဖြူတပ်တွေ ဝန်းသိုဟောနန်းကို သိမ်းပိုက်စဉ်

​နောက်ဆုံးတွင် ဝန်းသို စော်ဘွားကြီး၏ တပ်များသည် မန်စီ အနီး အင်္ဂလိပ် စစ်တပ်နှင့် တွေ့၍ ဝိုင်းမိနေသော အခါ အင်္ဂလိပ် စစ်တပ်နှင့် အတူ ပါလာသော မြတောင် မြို့စားက ဝန်းသို စော်ဘွားကြီးကို စကား ကမ်းလှမ်းပြန်ရာ ရာထူးမက်၊ ဥစ္စာမက်၊ စိတ်မခိုင်သူများ သစ္စာဖောက်ကာ အင်္ဂလိပ်ဘက်သို့ တစတစ ဝင်သွားကြသည်က တကြောင်း၊ မိုးဦးကျလာ သဖြင့် နောက်လိုက် နောက်ပါများ ငှက်ဖျားရောဂါ ဖြစ်လျက် စိတ်ဓတ် ကျဆင်းလာသည်က တကြောင်း၊ အထောက်အပံ့ အကူအညီများကလည်း နည်းပါသထက် နည်းပါး လာသည်က တကြောင်း၊ အရပ်ရပ်သော အခြေအနေတို့ကလည်း အဆိုးဘက်နှင့် အရှုံးဘက်ကချည်း များနေသည်က တကြောင်း ဤသို့သော အကြောင်းများကြောင့် အတိုက်အခိုက် ရပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
 

သို့ရာတွင် ဝန်းသို စော်ဘွားကြီးသည် အင်္ဂလိပ် လက်အောက်သို့ကား မဝင်။ ဖခင်ရှိရာ တရုတ်ပြည်သို့ ထွက်ခွာတော့မည်ဟု အကြောင်းပြန်ရာ မြတောင်မြို့စားက ဘေးရန် ကင်းရှင်းသော တရုတ်ပြည် ထွက်လမ်းကို အလံစိမ်း လွှတ်ပြသဖြင့် ထိုလမ်းအတိုင်း ၁၂၅၃ ခုနှစ်တွင် ထွက်ခဲ့သည်။

အငိုက်မိအဖမ်းဆီး ခံလိုက်ရသော စော်ဘွားတပ်သားအချို့

မိုညှင်းမှ ဘီးလင်းမြို့၊ ယင်းမှ ဟိုပင်နန့်ဆော်လော်၊ ထိုမှ စန်းတာမြို့သို့ ဝင်သည်။ စန်းတာမြို့မှ စန်းတာ စော်ဘွားက ကောင်းစွာကြို၍ နေရာထိုင်ခင်းများ ချပေးသည်။ စန်းတာမြို့၌ပင် ၁၂၇၈ ခုနှစ်တွင် ဖခင် မိုးကောင်း စော်ဘွားကြီး ဦးရွှေသာ ကွယ်လွန်ရာ၊ ဦးအောင်မြတ် ကိုယ်တိုင် ဖခင် အလောင်းကို ထမ်း၍ မြို့ဦးဈေး နေရာ၌ သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့သည်။ ယူနန်နယ် စန်းတာမြို့၌ ရှိနေစဉ်လည်း အင်္ဂလိပ် အစိုးရက စော်ဘွားကြီး၏ သတင်းများကို အမြဲ သိရှိလိုသည် ဟူသော အမိန့်ကြောင့် မန်းတာ၊ မိုင်းလ စသော မြို့များမှ လာသော ခရီးသည်များထံတွင် စုံစမ်းပြီးလျှင် မြတောင် မြို့စားက အမြဲ အစီရင်ခံစာ သွင်းနေရသည်။ ယူနန်နယ်တွင် နေထိုင်စဉ် စော်ဘွားကြီးသည် စပါးပေး ပေးခြင်း၊ တတ်ကျွမ်းထားသော မြန်မာ့ ဆေးပညာဖြင့် ဆေးဝါး ကုသပေးခြင်းတို့ဖြင့် ဖြစ်သလို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ရှာဖွေ စားသောက် နေထိုင်ခဲ့သည်။

စော်ဘွားကြီး ဦးအောင်မြတ်သည် အင်္ဂလိပ် လက်အောက်တွင် အညံခံ၍ ဝင်လျှင် သူများနည်းတူ ရာထူးရာခံ အပြည့်အဝနှင့် ထိပ်တန်းမှ သက်သောင့်သက်သာ နေရမည် ဖြစ်ပါလျက် သူ့ကျွန် မခံလိုသော စိတ်ဓာတ်ကြောင့် စည်းစိမ် ချမ်းသာများကို စွန့်လွှတ်လျက် နေထိုင်ခဲ့သော မြန်မာမျိုးချစ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်သည်။ စော်ဘွားကြီး စဝ်အောင်မြတ်သည် ယူနန်နယ် စန်းတာမြို့၌ ၁၃ နှစ်၊ မိုင်းလမြို့၌ ၁၉ နှစ်၊ စုစုပေါင်း ၃၂ နှစ်တိုင်တိုင် သူ့ကျွန် မခံလိုသော စိတ်ဖြင့် တရုတ်ပြည် မြို့များတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ မြန်မာပြည် ဘုရင်ခံက စော်ဘွားကြီး စဝ်အောင်မြတ်အား ဦးရီတော် ညောင်ရွှေ စော်ဘွားကြီး ဆာစဝ်မောင် မှတဆင့် မြန်မာပြည်သို့ ပြန်ပြောင်းလာသော အခါ စိတ်မငြိုငြင်စေရပါ၊ အထောက်အပံ့ ပေးပါမည်ဟု ပြောကြားလာသည်။

 

ဦးရီးတော် ညောင်ရွှေ စော်ဘွားကြီး ဆာစဝ်မောင်

စဝ်အောင်မြတ် ကြင်ရာတော် မဟာဒေဝီ စပ်ရွှေကြည်၏ ဦးရီးတော် ညောင်ရွှေ စော်ဘွားကြီး ဆာစောမောင်လည်း အသက်ရွယ်ကြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့်ကိုယ်ရပ် ကိုယ်ဒေသသို ့ပြန်နေပါရန် အတန်တန် တောင်းပန် ပြောဆိုလာသည်။ အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ အဘက်ဘက်မှ စဉ်းစားပြီးမှ စော်ဘွားကြီးဦးအောင်မြတ်သည် (ခရစ်နှစ် ၁၉၂၃) ၁၂၈၅ ခုနှစ်၊တပေါင်းလဆန်း ၉ ရက် နေ ့တွင်မြန်မာနိုင်ငံသို ့ပြောင်းရွေ ့လာခဲ့သည်။ ယင်းနှစ် နှောင်းတန်ခူးလဆန်း ၈ ရက်နေ့တွင် ရှမ်းပြည်နယ် တောင်ကြီးမြို့သို့ ရောက်ရှိ၍ ဟောကုန်းရှိ သထုံဟော်တွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။

သထုံဟော်၌ပင် ကြင်ရာတော် မဟာဒေဝီ စပ်ရွှေကြည်သည် အသက် ၇၁ နှစ် အရွယ်၌ ကွယ်လွန် အနိစ္စ ရောက်ခဲ့သည်။ တောင်ကြီးမြို့သို့ ပြန်ရောက်သော အခါ ဝန်းသို စော်ဘွားကြီး ဦးအောင်မြတ်ကို အင်္ဂလိပ် အစိုးရတို့က တလလျှင် ထောက်ပံ့ငွေ ၁ဝဝိ ပေးခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ငွေ ၁ဝဝိ သည် ယခုငွေနှင့် ခေတ်ကာလ အလျောက် နှိုင်းစာလျှင် ၁ဝဝဝိ မျှပင် ကျော်မည် ထင်သည်။

စော်ဘွားကြီးသည် ထိုထောက်ပံ့ငွေကို နည်းသည် များသည်လည်း မပြော။ အချိန်တန်၍ လာရောက် ထုတ်ပေးလျှင် သားသမီးများ လက်သို့ လွှဲအပ် ပေးခဲ့သည်။ စော်ဘွားကြီး အတွက်မူ ဦးရီးတော် ညောင်ရွှေစော်ဘွားကြီး ဆာစောမောင် ထောက်ပံ့နေသော ငွေဖြင့်သာ ရောင့်ရဲစွာ သုံးစွဲနေခဲ့သည်။ ညောင်ရွှေစော်ဘွားကြီး ဆာစောမောင်သည် ဝန်းသို စော်ဘွားကြီး ဦးအောင်မြတ် ပြန်ရောက်၍ သုံးနှစ်အကြာ ကွယ်လွန် သွားရှာသည်။

စော်ဘွားကြီးအား တပ်မတော်မော်ကွန်းတိုက်မှ လာရောက်တွေ့ဆုံ သမိုင်းဖြစ်စဉ် အသံများသွင်းခဲ့ပါသည်။

ယနေ့ သျှမ်းလူငယ် အမျိုးသားတို့ ဝန်သိုစော်ဘွားကြီး စဝ်အောင်မြတ်၏ မျိုးချစ်စိတ်ဓါတ်အား အတုယူ စံထားလောက်ပေသည်။ ဝန်းသိုစော်ဘွား ဦးအောင်မြတ်သည် အထက်မြန်ပြည် မြောက်ပိုင်းတွင် နေထိုင်ကြသော  တိုင်းလုံ၊ တိုင်းမောဝ်၊ ခန္တီးသျှမ်း၊ သျှမ်းနီ၊ ကဒူး၊ ကဏန်း၊ တိုင်းဆာတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကြီးလည်း ဖြစ်တော့သည်။ ဦးအောင်မြတ်သည် မည်သူ့အားမျှ အပူမကပ်ဘဲ ရသမျှဖြင့် တင်းတိမ် ရောင်ရဲစွာ လောကုတ္တရာ ဘက်တွင်သာ အားထုတ် နေထိုင်ခဲ့သည်။   ညောင်ရွှေစော်ဘွား စပ်ရွှေသိုက်ကလည်း ဆက်လက် ထောက်ပံ့ခဲ့သည်။ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်ဖြစ်၍ မြန်မာနိုင်ငံသို့ ဂျပန်များ ဝင်လာသော အခါ၌လည်း အင်္ဂလိပ် အစိုးရကဲ့သို့ပင် တလလျှင်ငွေ ၁ဝဝိ ထောက်ပံ့ခဲ့ရာ ဂျပန်တို့ ထွက်ပြေးသည့် အချိန်အထိ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ် ပြီးဆုံးသည့် နောက်တွင် မြန်မာနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေး ရသောအခါ ခရစ် ၁၉၅ဝ ပြည့်နှစ်၊ အောက်တိုဘာလမှ စ၍ ဝန်းသို စော်ဘွားကြီးနှင့် သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းတို့အား မြန်မာအစိုးရက ကျေးဇူးဆပ်သည့် အနေဖြင့် တလလျှင် ထောက်ပံ့ကြေးငွေ ၅ဝဝိ ကျပ်စီ ပေးခဲ့သည်။ ဝန်းသို စော်ဘွားကြီး ဦးအောင်မြတ်သည် မြန်မာ သက္ကရာဇ် ၁၃၂၆ ခုနှစ်၊ ပြာသိုလဆန်း ၃ ရက်နေ့ (ခရစ် နှစ် ၁၉၆၅ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၅ ရက်) နေ့တွင် တောင်ကြီးမြို့၌ အသက် ၁ဝ၃ နှစ်တွင် ကွယ်လွန် အနိစ္စရောက်သည်။

 

၀န်းသိုစော်ဘွားကြီး၏ နောက်ဆုံး ဈပန သားသမီးမြေး၊ မြစ်များနှင့် ပြည်သူများ

ယင်းနှစ် ပြာသိုလဆန်း ၉ ရက်နေ့တွင် စော်ဘွားကြီး၏ ရုပ်ကလာပ်ကို တောင်ကြီးမြို့ ရပ်တော်မူကုန်း မြောက်ဘက်ရှိ စီစဉ်ရွေးချယ် သတ်မှတ်ထားသော မြေနေရာသို့ ယူဆောင်ကာ ရှေးထုံးစဉ်လာ အတိုင်း ဂူသွင်း သင်္ဂြိုဟ်ကြသည်။ အာဏာသိမ်း တော်လှန်ရေး စစ်ကောင်စီကလည်း စော်ဘွားကြီး၏ လွတ်လပ်ရေး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည့် ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ဆပ်သည့် အနေဖြင့် မသာစရိတ်ငွေ ၅,ဝဝဝိ ထောက်ပံ့ခဲ့သည်။
စော်ဘွားကြီး ဦးအောင်မြတ်တွင် ဦးခွန်ဆက် (ခေါ်) စောခွန်ဆက်၊ စောစံမြ၊ ခွန်လုံး၊ ခွန်ဖုံးနှင့် ခွန်ချို ဟူသော သား ၅ ယောက်နှင့် နန်းဆိုင်မယ်၊ စောဖြူ ဟူသော သမီး ၂ ယောက် ထွန်းကားခဲ့သည်။

စော်ဘွားကြီးရဲ့သားများ    စောခွန်ဆက်၊ စောစံမြ၊ ခွန်လုံး၊ ခွန်ဖုံးန်း

ဤသို့ဖြင့် ဗြိတိသျှတို့ ဝင်ရောက်ကျုးကျော်မှုတွင်လည်း သျှမ်းအမျိုးသားများသည် ရဲဝန့်ပြတ်သားစွာ ဆန့်ကျင် ခဲ့ကြသလို မြန်မာ့လွတ်ရေးအတွက်မှာ ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ အထူးသဖြင့် မြန်မာ့သမိုင်းဝင် ရဲဘော်သုံးကျိပ်ထဲတွင်း သျှမ်းအမျိုးသား သုံးဦးပါဝင်လေသည် ဗိုလ်မိုးညို၊ ဗိုလ်စောအောင်၊ ဗိုလ်စောနောင် အထက်မြန်မာပြည်တွင် ထင်ရှားသော ပုဂိုလ်များအနက် ဗန်မော်နယ်ဘက်တွင် ဦးစိန်တိုး၊ ဗိုလ်လှကြိုင် ဖြစ်ပြီး၊ မိုးညှင်း၊ မိုးကောင်းနယ်တွင် သခင်ပြန့်၊ ဗိုလ်အောင်ခို၊ ဗိုလ်ထွန်းရင် တို့သည် မျက်မှောက်ကာလ အထိ နိုင်ငံတော်၏ အကျိုးကို တယ်ပိုးခဲ့သော တိုင်းလျဲန် ခေါ်သျှမ်းနီ များဖြစ်၍ ၎င်းတို့သည် မော်ကွန်းဝင် ပုဂ္ဂိုလ်များ ပင်ဖြစ်ပါသည်။

အထူးသဖြင့် ဗိုလ်လှကြိုင်သည် ဗိုလ်ချုပ်အောင်းနှင့် အရင်းနီးဆုံး သူဖြစ်သည်။ အထက်မြန်ပြည် မြေလတ်သျှမ်း ဒေသများအား ကချင်ပြည်နယ်အဖြစ် သတ်မှတ်ရန်အခြေခံ ဥပဒေ ရေးဆွဲမည်ပြုရာတွင် ဗိုလ်လှကြိုင်သည် ထိုဒေသများသည် သျှမ်းနယ်များဖြစ်သည် ကချင်ပြည်နယ်အဖြစ် သတ်မှတ်ရန် မသင့်သော်ကြောင်းပြောဆိုရာ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းမှ တတိုင်းလုံးတပြည်လုံးအတွက် လုပ်နေတာ မင်းလူမျိုးတမျိုးထဲကို မကြည့်နဲ့ဟုပြောရာ ဗိုလ်လှကြိုင်သည် မည်သို့ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိတော့၍ နေလိုက်ခြင်းသည် သျှမ်းနီအမျိုးသားတို့အတွက် ကြီးစွာသော ဆုံးရှုံးမှုကြီးဖြစ်ခဲ့ရလေသည်။


အနာဂတ် သျှမ်းမျိုးစက်သစ် လူငယ်များ စော်ဘွားကြီးကဲ့သို့ သျှမ်းအမျိုးသားရေး တာဝန်များ ကျေးပွန်စွာ ထမ်းဆောင် နိုင်ကြပါစေလို့ ရည်ညွန်းတင်ပြ လိုက်ရပါသည်။   

ထုတ်နုတ်- ရွှေဥသြရဲ့ 'တချိန်က ထင်ရှားခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ'  စာအုပ် နှင့်ကျေးဇူးရှင်- ခန္တီးဆရာတော်ဘုရားကြီး ရေး ဝန်းသို ရာဇဝင်သစ်  

သူရဘြဲ႕ရရွိသူ အမ်ိဳးသမီး သူရဲေကာင္း

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ တစ္ဦးတည္းေသာ သူရဘြဲ႕ရရွိသူ အမ်ိဳးသမီး သူရဲေကာင္း ထား၀ယ္သူ သူရ မခ်စ္ပို

၁၉၅၀ျပည့္ႏွစ္ လြတ္လပ္ေရးေန႔တြင္ ႏုိင္ငံေတာ္ အစုိးရမွ "သူရ"ဘဲြ႔ ခ်ီးျမွင့္ေပးအပ္ခဲ့သူ အမ်ဳိးတစ္ဦး ရွိခဲ့ပါသည္။
ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္ႏွင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ တစ္ဦးတည္းေသာ အမ်ဳိးသမီး "သူရ" ဘဲြ႔ ပုိင္ရွင္ျဖစ္ပါသည္။ ၄င္းမွာ ထား၀ယ္သူ "သူရ မခ်စ္ပုိ" ျဖစ္ပါသည္။
မခ်စ္ပုိကုိ ၁၉၀၇ ခုႏွစ္တြင္ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ တြင္ ေမြးဖြား၍ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ တြင္ပင္ ႀကီးျပင္းခဲ့ပါသည္။ မခ်စ္ပုိသည္ အသက္(၂၀)အရြယ္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တြင္ BE တပ္ထဲ၀င္သြားေသာ ေမာင္ျဖစ္သူအာ ရွာေဖြရန္ ထား၀ယ္မွ ျပင္ဦးလြင္သုိ႔ တစ္ဦးတည္းထြက္ခြါ သြားခဲ့ၿပီး ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕ရွိ ဦးၾကြယ္၊ ေဒၚပုတုိ႔၏ ေမြးစားသမီးကဲ့သုိ႔ ခ်စ္ျခင္းကုိ ရရွိကာ ၄င္းအိမ္တြင္ ဆက္လက္ ေနထုိင္ျဖစ္သြားေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဦၾကြယ္ေဒၚပုတုိ႔ႏွင့္ ရင္းႏွီးသူ BE တပ္မွ တပ္ၾကပ္ လွေမာင္ႏွင့္ လူငယ္သဘာ၀ ခ်စ္ကၽြမ္း၀င္ကာ အိမ္ေထာင္ က်သြားေလေတာ့သည္။
မခ်စ္ပုိ BE တပ္မွ စစ္သည္ျဖင့္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေနာက္ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၂၁ ရက္ေန႔ တြင္ KNDO
တပ္ဖြဲ႔မ်ားသည္ ေမၿမိဳ႕ (ယခုျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕) အား အလစ္အငိုက္စီးနင္းသိမ္းပိုက္လိုက္ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္ကေမၿမိဳ႕႔တြင္ ဗုိလ္မွဴးထင္ေပၚႏွင့္
ဗုိလ္ႀကီး ဘျဖဴ ဦးစီးေသာ အမွတ္ (၁) BEတပ္ခဲြႏွင့္ အမွတ္(၂)BE တပ္ခဲြတုိ႔သည္ ရရာလက္နက္ခဲယမ္းမ်ား သိမ္းဆည္းကာ လားရွိဳးဘက္
သို႕ ဆုတ္ခြာသြားခဲ့ၾကသည္။ ထုိသုိ႔ ဆုတ္ခြာသြားေသာ တပ္မ်ားသည္ လားရွိဳးတြင္ ျပန္လည္စုဖြဲ႔ကာ ေမၿမိဳ႕ သို႔ ျပန္လည္ ခ်ီတက္ခဲ့ၾက
ေလသည္။
ေမၿမိဳ႕ ေရခ်မ္းအိုးရြာဘက္တြင္ တိမ္းေရွာင္ေနၾကေသာ BE တပ္မွ အရာရွိစစ္သည္မ်ားႏွင့္ က်န္တပ္ေပါင္းစုံမွ တပ္
ဖြဲ႕၀င္မ်ားလည္း BE တပ္တြင္ လာေရာက္ပူးေပါင္းခဲ့ၾကေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္.... တပ္ေပါင္းစု အင္အားျဖင့္ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၂၄ ရက္ေန႔တြင္
ျပန္လည္တိုက္ခိုက္ခဲ့ရာ BE တပ္ကုန္း ( ယခု ေမၿမိဳ႕ အင္ဂ်င္နီယာတပ္) ေနရာကို ျပန္လည္ သိမ္းပုိက္ ရရွိခဲ့ၿပီး လက္နက္ ခဲယမ္းမ်ားကိုပါ
ရရွိလိုက္ေလသည္။ ထုိ႔အျပင္ ၿမိဳ႕ တြင္းတုိက္ပဲြအျဖစ္ ဆက္လက္ တိုက္ခိုက္ေသာ တပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ားသည္လည္း ေမၿမိဳ႕ - လားရွိဳး လမ္းတစ္
ေလွ်ာက္ ၿမိဳ႕ မ ရုပ္ရွင္ရုံ ထိသိမ္းပိုက္လိုက္ႏိုင္ခဲ့ေလသည္။
အင္ဂ်င္နီယာတပ္မွ ဦးေဆာင္ကာ ေမၿမိဳ႕ကို ျပန္လည္တိုက္ခိုက္ခဲ့ေသာ ေဖေဖၚ၀ါရီလ (၂၄) ရက္ေန႔အား BE တပ္ဖဲြ႔
ေခၚ အင္ဂ်င္နီယာတပ္ဖြဲ႔ေန႔ အျဖစ္ ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းတင္ခဲ့ေလသည္။
ထုိသုိ႔... ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၂၄ ရက္တြင္ စခန္းမ်ားရရွိၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္း ၿမိဳ႕ တြင္း တုိက္ပဲြမ်ား ဆက္လက္ျဖစ္ပြားေနဆဲ
ျဖစ္ၿပီး တစ္ဘက္ႏွင့္တစ္ဘက္ ေျခကုတ္စခန္းမ်ားကို အားျပဳကာ အဖြဲ႕ငယ္မ်ား ေစလႊတ္၍ အျပန္အလွန္ သတင္းေထာက္လွမ္း တုိက္ခုိက္
ေနၾကေလသည္။ ၿမိဳ႕ေပၚတြင္လည္း ေလ့က်င့္မွဳ မရွိေသာ အရပ္သားမ်ားသည္ပင္ ရရာလက္နက္စြဲကိုင္ၿပီး တပ္ႏွင့္ ပူးေပါင္း` တိုက္ပြဲ၀င္
ခဲ့ၾကသည္။ ဤအေျခအေနတြင္ ခက္ခဲေသာ ကိစၥရပ္ တစ္ခုမွာ ရန္သူ႔ သတင္းေထာက္လွမ္းေရးရရွိေရးပင္ ျဖစ္ေလသည္။
ထုိစဥ္က BEDT ကုန္းမွထြက္လုိက္သည္ႏွင့္ ရန္သူသည္ ေယာက္်ားမွန္သမွ်အားဖမ္းဆီးျခင္း သုိ႔မဟုတ္ ပစ္ခတ္ျခင္း
မ်ား ျပဳလုပ္လွ်က္ရွိၿပီး မိန္းမမ်ားမွာ ေစ်းေရာင္းျခင္း ႏြားေက်ာင္းျခင္းမ်ားျဖင့္ ၀င္ထြက္လွ်က္ရွိေလသည္။
BE တပ္ဦးစီးေသာ တပ္ေပါင္းစုအတြက္ အခက္အခဲျဖစ္ေပၚလွ်က္ရွိေသာ သတင္းေထာက္လွမ္း ရရွိေရးအတြက္ မိမိ
ဆႏၵအေလ်ာက္ တာ၀န္ယူလုိက္သူမွာ ထား၀ယ္သူေလး `` မခ်စ္ပုိ´´ ပင္ျဖစ္ပါသည္။
မခ်စ္ပိုသည္ ထား၀ယ္သူျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ စကားေျပာလွ်င္ အသံ၀ဲၿပီး အသားမျဖဴမညိဳ၊ မ်က္ႏွာေလးေထာင့္စပ္စပ္၊
အရပ္ ငါးေပသုံးလက္မခန္႔ရွိသည္။ စကားေျပာလွ်င္ ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာတတ္သျဖင့္ လုပ္စရာရွိလွ်င္ ျပတ္ျပတ္သားသားလုပ္မည့္ သေဘာ
ကိုေဆာင္ေလသည္။
မခ်စ္ပို၏ ေယာက္်ားျဖစ္သူ တပ္ၾကပ္လွေမာင္ အပါအ၀င္ အင္ဂ်င္နီယာတပ္ဖြဲ႔မ်ားသည္ ေလ့က်င့္ေရးတပ္ကုန္းတြင္
ရင္ဆိုင္ထားစဥ္ တစ္ဘက္ႏွင့္တစ္ဘက္ အဖြဲ႕ငယ္မ်ားျဖင့္ အျပန္အလွန္ ပစ္ခတ္ၾကရာမွ တပ္ၾကပ္ လွေမာင္အား ေသနတ္မွန္ကာ ဒဏ္ရာ
ရရွိခဲ့ေလသည္။
မခ်စ္ပုိသည္ ဓါးတုိ တစ္လက္ႏွင့္ လက္ပစ္ဗံုးတုိ႔ ယူေဆာင္ၿပီး ခေမာက္ေဆာင္းကာ၊ တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၊ လြယ္အိတ္
တစ္လံုးတုိ႔ျဖင့္ ႏြားေက်ာင္းသမ ပံုသ႑ာန္ျဖင့္ DKDO တပ္မ်ား တပ္စြဲထားေသာ ေမၿမိဳ႕ ေလ့က်င့္ေရး တပ္ကုန္း၊ ေဆးတပ္ကုန္းမ်ား
ဘက္သို႔ နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ ၀င္ေရာက္ကာ... ရန္သူ၏ လက္နက္ႀကီးမ်ား ထားရွိရာေနရာ၊ ကြပ္ကဲေရးရံုး တည္ေနရာႏွင့္ အျခား ေထာက္လွမ္း
ေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ခဲ့ေလသည္။ ရန္သူသည္ ႏြားတစ္အုပ္ႏွင့္ မခ်စ္ပုိအား ႏြားေက်ာင္းေနသည္ဟုသာ ထင္ေနခဲ့ေလသည္။
မခ်စ္ပိုသည္ ႏြားေက်ာင္းရင္းျဖင့္ ရန္သူလက္နက္ႀကီး ပစ္ကူေနရာမ်ား၊ စက္ေသနတ္ႀကီးမ်ား ခ်ထားသည့္ ေနရာမ်ား
အား တပ္ဖဲြ႔ထံသတင္းျပန္လည္ပုိ႔ေပးႏုိင္ခဲ့ေလသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ရန္သူအဖြဲ႔ငယ္ သုံးေလးဦးခန္႔ျဖင့္ ဆံုေတြ႔စဥ္ အခြင့္သာပါက လက္ပစ္
ဗုံးျဖင့္ တုိက္ခိုက္လာခဲ့ရာ ရန္သူတပ္ဖဲြ႔မ်ား အေတာ္ပင္ အထိနာခဲ့ေလသည္။
စစ္ဆင္ေရးတြင္ က်င္လည္လာေသာ မခ်စ္ပုိသည္ လက္ရွိ လုပ္ေဆာင္ခ်က္အား အားမလုိအားမရျဖစ္ကာ ထမီအစား
ေဘာင္းဘီ၀တ္လုိေၾကာင္း..... ေနရာတုိင္း သံုးမရေသာ လက္ပစ္ဗံုးအစား ေသနတ္ တတ္ဆင္ေပးရန္ႏွင့္ ေန႔ခင္းဘက္တြင္ ေထာက္လွမ္း
ရရွိခဲ့ေသာ ေနရာမ်ားအား ညဘက္တြင္ တပ္ဖဲြ႔ႏွင့္ အတူ လုိက္ပါတုိက္ခုိက္လုိေၾကာင္း တင္ျပခဲ့ေလသည္။
မခ်စ္ပို၏ တင္ျပခ်က္အား ဗိုလ္ႀကီးဘျဖဴမွ သေဘာတူကာ ရုိင္ဖယ္ျဖင့္အဆင္မေျပႏုိင္သျဖင့္မခ်စ္ပုိအားေျခာက္လုံးျပဴး
ထုတ္ေပးလိုက္သည္။ မခ်စ္ပုိသည္ ေန႔ခင္းဘက္တြင္ သတင္းေထာက္လွမ္း၍ ညဘက္တြင္ညတိုက္ပြဲမ်ားဆက္လက္ဆင္ႏႊဲၾကေလသည္။
မခ်စ္ပုိပါ၀င္ေသာ တပ္ဖဲြ႔၏ တုိက္ခုိက္မွဳမ်ားေၾကာင့္ KNDO အဖဲြ႔မ်ားမွာ မ်ားစြာ အထိနာခဲ့ေလသည္။
ထုိ႔ေနာက္ ေထာက္ပံ့ေရးကုန္းသုိ႔ ၀င္စီးေသာ ညတြင္ကား မခ်စ္ပိုကိုထိမွန္ေလေတာ့သည္။ ေန႔ခင္းဘက္က မခ်စ္ပို
၀င္ေရာက္ ေထာက္လွမ္းရရွိခဲ့သည့္ လက္နက္ႀကီးေနရာအား တပ္ဖြဲ႔မွ ေနာက္ပိုင္းမွ ေမာ္တာျဖင့္ ဦးႏွိမ္ ပစ္ခတ္ထားၿပီး.... မခ်စ္ပိုပါ၀င္
ေသာ အဖြဲ႕က ရန္သူ၏ ခံစစ္စည္းထဲသို႔ အတင္း ထိုးေဖာက္ ၀င္ေရာက္သြားၾကေလသည္။ ရန္သူမ်ား ေခါင္းမေထာင္ႏုိင္ေအာင္ျဖစ္ေနခ်ိန္
တြင္ စစ္သည္မ်ားက လွံစြပ္ျဖင့္ တက္ထိုးရန္ ျပင္ဆင္ၾကေလရာ... မခ်စ္ပိုက လက္မခံပဲ.... လက္ပစ္ဗံုးျဖင့္ ပစ္မည္ဟု ဆုိကာ..... လွိမ့္၍
ခ်ဥ္းကပ္သြားေလသည္။ မခ်စ္ပိုအပစ္မခံရေစရန္ စစ္သည္မ်ားက ကာပစ္ပစ္ေပးရင္း ေယာင္ျပလွဳပ္ရွားမွဳမ်ားျပဳလုပ္ ေပးၾကေလသည္။
ရန္သူ႔ ေသနတ္သံမ်ား ရပ္စဲသြားခဲ့ျပန္ေလသည္။ မခ်စ္ပိုကား ထပ္မံ..... လက္စြမ္းျပခဲ့ျပန္ေလသည္။
ခ်ဥ္းကပ္မ်ဥ္းမွ ျပန္အထြက္တြင္ မခ်စ္ပိုကို လွိမ့္ေမွာက္ၿပီး ဆုတ္ခဲ့ရန္ ေျပာေသာ္လည္း ရန္သူအား အထင္ေသးမိကာ
မတ္တတ္ ျပန္လာခဲ့ျခင္းေၾကာင့္.... ရန္သူ႔ ေသနတ္သံ တစ္ခ်က္ထြက္ေပၚလာၿပီး မခ်စ္ပို ဗိုက္ကိုလက္ႏွင့္ဖိကာ လဲက်သြားခဲ့ရေလသည္။
မခ်စ္ပိုကား သတၱိေကာင္းလွေပသည္။ ဒဏ္ရာရသည့္တိုင္ ညည္းညဴျခင္းမရွိ၊ ဗိုက္ကို အ၀တ္ျဖင့္ပတ္ၿပီး ဖိထားေလသည္။ ရဲေဘာ္မ်ား
မခ်စ္ပိုကိုေပြ႔ကာ ၿမိဳ႕ထဲဘက္သို႔ ေခၚေဆာင္သြားၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္.... ေမၿမိဳ႕ နယူးေဆးတိုက္မွ ဆရာ၀န္ ေဒါက္တာဘရွင္ ေရာက္ရွိ
လာၿပီး မခ်စ္ပိုအား ကားျဖင့္တင္ကာ ေဆးတိုက္တြင္ ညတြင္းခ်င္း ခြဲစိတ္ကုသေပးေလသည္။
ထိုသုိ႔ ခဲြစိတ္ကုသၿပီးေသာ အခ်ိန္တြင္KNDO အဖြဲ႔မ်ားကမသကၤာသျဖင့္ေဆးတိုက္သုိ႔လာေရာက္စစ္ေဆးၾကေၾကာင္း
ေဒါက္တာဘရွင္က မင္ေသေသျဖင့္ ေဟာက္လႊတ္ေသာေၾကာင့္ ျပန္သြားၾကေၾကာင္း သိရွိရေလသည္။
ထုိအခ်ိန္က ေခတ္အေျခအေနအရ လွ်ပ္စစ္မီးႏွင့္ ေအာက္လင္းမီး မရွိျခင္းေၾကာင့္မခ်စ္ပို၏ ဒဏ္ရာကိုဖေယာင္းတိုင္
မီးျဖင့္ပင္ ခြဲစိတ္ကုသေပးခဲ့ေၾကာင္း ဒဏ္ရာအား ၁၅ ခ်က္ခန္႔ ခ်ဳပ္ခဲ့ရေၾကာင္း၊ မခ်စ္ပိုသည္ ထိုေဆးတိုက္မွာပင္တစ္ပတ္ခန္႔ပုန္းေအာင္း
ကာ ေဆးကုသခံေနခဲ့ရေၾကာင္း အနာမက်က္ ေသးမီ မခ်စ္ပိုက ျပန္ခ်င္လွၿပီဆိုကာ ေမြးစားဖခင္ ဦးၾကြယ္၏ ေနအိမ္သုိ႔ ျပန္ခဲ့ေလသည္။
KNDO အဖဲြ႔မွ ဗုိလ္အဆင့္ရွိေသာ ေစာဘစံ ဆိုသူမွာ.... ထုံးဘိုရပ္ထဲမွ မခ်စ္ပု ဆိုသူ အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ ပတ္သက္လွ်က္
ရွိေၾကာင္း။ မခ်စ္ပုႏွင့္ ေစာဘစံ၏ ယုတ္မာမွဳမ်ားေၾကာင့္ အရပ္ထဲမွ တျခားမိန္းကေလးမ်ားမွာလည္း ဖ်က္ဆီးခံခဲ့ရသည္မ်ားလည္း ရွိခဲ့
ေၾကာင္း..... ။
ေစာဘစံ၏ အေမွ်ာင္မယား မခ်စ္ပု ၏ လက္ေထာက္ခ်မွဳေၾကာင့္...... ေစာဘစံအဖဲြ႔သည္ မခ်စ္ပုိအား သိရွိသြားေလ
ေတာ့သည္။ မခ်စ္ပို၏ လွဳပ္ရွားမွဳမ်ားအား ေစာင့္ၾကည့္ကာ ေဆးတိုက္မွဆင္းၿပီး ဦးၾကြယ္၏ အိမ္တြင္ ပုန္းခိုေနထိုင္ေနေသာမခ်စ္ပိုအား
ေစာဘစံ ေခါင္းေဆာင္ၿပီး လက္နက္ကိုင္ ေလးငါးဦးခန္႔ျဖင့္ မခ်စ္ပုိအား လာေရာက္ဖမ္းဆီး ေခၚေဆာင္ၾကေလေတာ့သည္။
မခ်စ္ပိုသည္ ထြက္ေျပးရန္ မႀကိဳးစား၊ ဓားတိုတစ္ေခ်ာင္းကုိ၀ွက္ယူကာ လိုက္ပါသြားေလသည္။ ထုိရက္မ်ားတြင္ေမၿမိဳ႕
ရွိ BE တပ္မ်ားမွာ မႏၱေလးသို႔ ဆင့္ေခၚျခင္းခံရသျဖင့္ ျပန္လည္ဆုတ္ခြာသြားၾကေလရာ တပ္ဖဲြ႔၀င္မ်ား၏ ဇနီးႏွင့္ သားသမီးမ်ားကို ၾကည့္ရွဳ
ေစာင့္ေရွာက္ထားႏိုင္ျခင္း မရွိေတာ့သျဖင့္ မိသားစု၀င္မ်ားမွာ ဟိုသည္ ပုန္းေအာင္း၍ ေနခဲ့ၾကရရွာသည္။

မခ်စ္ပိုမွာလည္း ဒဏ္ရာ မေပ်ာက္ကင္းေသးသျဖင့္ က်န္ရစ္ခဲ့ရာမွ အဖမ္းခံလိုက္ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။ KNDO အဖဲြ႔မ်ား
သည္ သာမန္ စစ္သည္ မိသားစု၀င္မ်ားကိုစိတ္မ၀င္စားျခင္း မရွိဘဲ ၄င္းတုိ႔အား နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ တုိက္ခုိက္ကာ ဒုကၡေပးခဲ့ေသာ မခ်စ္ပို
ကိုသာ သဲႀကီးမဲႀကီးလိုက္ရွာေနခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ေလသည္။ မခ်စ္ပိုကို ေစာဘစံကသူ၏အေျမွာင္မယား မခ်စ္ပု၏ အိမ္သို႕ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္
သြားေလသည္။
ထုိအခ်ိန္က မခ်စ္ပုိတြင္ အံပြါးရွိျခင္းေၾကာင့္ ဓား၊ ေသနတ္ၿပီးကာ သူမကိုယ္တိုင္သာမက ေနာက္က လိုက္ပါၾကသူမ်ား
သည္လည္း က်ည္ဆန္ထိမွန္ျခင္း မရွိဟု ယံုၾကည္ေနၾကသည္။
ေစာဘစံ၏မယား မခ်စ္ပု၏ အိမ္သုိ႔ ေရာက္သည္ႏွင့္မခ်စ္ပိုကိုဖမ္းခ်ဳပ္ကာသူမ၏ အံသြားမ်ားကို ဓားျဖင့္ကလန္႔ထုတ္
ၾကေလသည္။ မခ်စ္ပိုသည္ အံသြားအပို (အံပြား) ပါသူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ မခ်စ္ပုိသည္ ၀ွက္ယူလာေသာ ဓါးတုိျဖင့္ သြားႏွဳတ္ေနသူအား ထုိး
ေလရာ ႏွစ္ဦးထံ ဓါးထုိးခံရကာ ေသဆံုးေလေတာ့သည္.....။
မခ်စ္ပုိ၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေၾကာင့္ ေစာဘစံသည္ မခံရပ္ႏိုင္ျဖစ္ကား ေသနတ္ဆြဲ၍ မခ်စ္ပုိအား တရစပ္ ပစ္ခတ္ေလရာ မခ်စ္ပုိမွာ လဲက်သြားေလေတာ့သည္။
မခ်စ္ပိုသည္ ဒဏ္ရာျပင္းထန္စြာရေနေသာ္လည္းအတန္ၾကာသည္အထိ ေသဆံုးျခင္းမရွိသျဖင့္အသက္ျပင္းသည္ဟု
ေျပာစမွတ္ျပဳၾကေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေစာဘစံသည္ မခ်စ္ပို၏အေလာင္းအား ေရတြင္းထဲသို႕ပစ္ခ်လုိက္ေလသည္။ အေပၚမွ အုတ္ခဲက်ိဳး
မ်ား၊ ပန္းအိုးကြဲမ်ား ပစ္ခ်ထားလုိက္ေလသည္။
ဤသုိ႔ျဖင့္ အမ်ိဳးသမီး သူရဲေကာင္း မခ်စ္ပိုသည္ ( ၈-၄-၄၉ ) ရက္ေန႔၊ အသက္ (၄၂) ႏွစ္ အရြယ္တြင္ က်ဆုံးသြားခဲ့
ရရွာေလသည္။
မခ်စ္ပို က်ဆုံးေသာေန႔ရက္တြင္ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္ လက္ေအာက္ခံတပ္မ်ားက မႏၱေလးၿမိဳ႔အား ျပန္လည္
သိမ္းပိုက္ေသာေန႔ျဖစ္ေလသည္။
ထုိ႔ေနာက္ မခ်စ္ပုိေသဆံုးၿပီး (၃)ရက္ခန္႔အၾကာတြင္ တပ္မ်ား ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၿပီး မခ်စ္ပို၏ အေလာင္းအားျပန္
လည္ဆယ္ယူၾကေလသည္။
(၁၆-၄-၄၉) ရက္ေန႔တြင္ ေျမာက္ပုိင္းတုိင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္မွ မႏၱေလး - ေမၿမိဳ႕ ကားလမ္းအား စစ္ေဆးရန္ရာက္ရွိလာ
ေသာ ဗိုလ္မွဴးၾကင္ႏွင့္စစ္သည္မ်ားသည္ မခ်စ္ပို၏ အေလာင္းကို စစ္အခမ္းအနားျဖင့္ ေကာင္းမြန္စြာ သျဂၤ ိဳလ္ခဲ့ၾကသည္။ မခ်စ္ပုိအတြက္
အမိန္႔ စာအား ဦးထြန္းအုံက ဖတ္ၾကားေၾကာင္းသိရွိရေလသည္။
ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္...... အသက္ကုိ ပဓာန မထားပဲ......သူရသတၱိ ေျပာင္ေျမာက္စြာျဖင့္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ ရဲ့၀ံ့
စြန္႔စားစြာ တုိက္ပဲြ၀င္ခဲ့ေသာ ``မခ်စ္ပုိ´´အား ၁၉၅၀ျပည့္ႏွစ္၊ လြတ္လပ္ေရးေန႔တြင္ ႏုိင္ငံေတာ္ အစုိးရမွ `` သူရ ´´ဘဲြ႔ တံဆိပ္အား ခ်ီးျမွင့္
ေပးအပ္ခဲ့ေလသည္။
ေမၿမိဳ႕ ရွိ မခ်စ္ပို၏ အုတ္ဂူေလးကို အစဥ္အဆက္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကေလသည္..... ၁၉၆၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္
ေမျမိဳ႕ အင္ဂ်င္နီယာတပ္၌ ဗိုလ္မွဴးတင္ေမာင္ (သိပၸံ မွဴးတင္) တပ္မွဴး ျဖစ္ေသာအခါ အုတ္ဂူေလးကို ျပန္လည္ မြမ္းမံခဲ့ေၾကာင္း သိရွိရေလ
သည္။

အမိေျမကိုခ်စ္ေသာအာဇာနည္ အမ်ိဳးသမီး “သူရမခ်စ္ပို” ၏ အုတ္ဂူျဖဴျဖဴေလးသည္ ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕ ထုံးဘိုရပ္တြင္
ယေန႔တုိင္ တည္ရွိေနဆဲျဖစ္ပါသည္။ မသိနားမလည္ၾကသူ အခ်ိဳ႕က အုတ္ဂူသခ်ၤ ိဳင္း မွာ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ေနသျဖင့္ ေရႊ႕ ပစ္သင့္သည္ဟု ထင္
ျမင္ယူဆေနၾကပါသည္။
`` သူရ မခ်စ္ပို ´´ ၏ အုတ္ဂူသည္ သင္းခ်ၤ ိဳင္း မဟုတ္ပါ။ ေမၿမိဳ႔ (ျပင္ဦးလြင္) ကို ခ်စ္ေသာ၊ ေမၿမိဳ႕ တိုက္ပြဲတြင္ ျမန္
မာ အမ်ဳိးသမီးမ်ား၏ စိတ္ဓါတ္ကုိ ျပဆုိေနေသာ.... ဂုဏ္ေရာင္ကုိ ထြန္းလင္းေစေသာ စံအိမ္ေလးတစ္ခုသာ ျဖစ္ပါသည္။
``သူရ မခ်စ္ပိုသည္ ရုပ္ခႏၶာ ေသဆံုးသြားေသာ္လည္း စြမ္းရည္ သတၱိ မေသဆံုးေသးေသာ. ထာ၀ရရွင္သန္ ေနမည့္
ျုမန္မာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးသည္ အုတ္ဂူစံအိမ္ေလးထဲတြင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနျခင္းသာျဖစ္သညိဟု မွတ္ယူနားလည္မိပါသည္။
အမိေျမကိုခ်စ္ေသာ သားေကာင္း သမီးေကာင္းမ်ားအေၾကာင္း ေျပာဆုိရာတြင္ မခ်စ္ပိုက ျမန္မာ အမ်ဳိးသမီးမ်ား၏
အေၾကာင္းကုိ အသံမဲ့ ၀င္ေရာက္ ေျပာဆုိေနဦးမည္.... ထာ၀ရေျပာျပေနဦးမည္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ဂုဏ္ျပဳရင္း.........
( အၿပံဳးပန္းေစ်းခင္း အား ျပန္လည္ မွီၿငမ္းပါသည္....)

ျပည္သူခ်စ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္၏ ဘ၀မွတ္တမ္း။

ျမန္မာျပည္သူလူထုတစ္ရပ္လုံး၏ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ ့အား အထူးဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္၏ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္ အတၳဳပၸတၱိအား အေျခခံ၍ အမည္မသိ စာေရးသူတစ္ဦးကေန ျပန္လည္ခံစား ေဖၚက်ဴးေရးသားထားမွဳကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္၏ ဘ၀ျဖတ္သန္းမွဳ ဓါတ္ပုံမ်ားျဖင့္ တြဲဘက္ကာ ေဖၚျပအပ္ပါသည္။

ျပည္သူခ်စ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္၏ ဘ၀မွတ္တမ္း။

ေက်းငွက္သံေလးေတြ စုိးစီစုိးစီနဲ႔ အရုဏ္ဦးက စတင္အသက္၀င္လာခဲ႔ျပီ။
ငါ႔မ်က္လုံးကုိ ျဖည္းညင္းစြာ ဖြင္႔ဟလုိ႔ မ်က္ႏွာၾကက္ကုိ ေမာ႔ၾကည္႔မိတယ္၊
ေဩာ္ .... ဒီေန႔ ငါ႔ေမြးေန႔ပဲေလ (ဇြန္လ ၁၉ ၇က္) ....

ငါ ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ၊
ငါ႔ ေဘးနားမွာ ငါ႔ကုိ ခ်စ္တဲ႔ ငါ႔ ေဖေဖ မရွိေတာ႔တာလည္း ၾကာပါျပီ၊
ငါ႔ကုိ သြန္သင္ဆုံးမေပးတတ္တဲ ငါ႔ ေမေမ မ်က္ကြယ္ျပဳသြားခဲ႔တာလည္း (၁၉) ႏွစ္ေတာင္ ရွိေရာ႔ေပါ႔။
ငါ႔ကုိ အနစ္နာခံ အလုိလုိက္တတ္တဲ႔ ငါ႔ခင္ပြန္းလည္း မရွိရွာေတာ႔ဘူး၊
ငါသိပ္ခ်စ္တဲ႔ ငါ႔သားႏွစ္ေယာက္လည္း ငါနဲ႔ ေ၀းကြာခဲ႔တာ ႏွစ္ေပါင္း မနည္းေတာ႔ဘူး၊
ငါ႔ေမြးေန႔မွာ ငါ႔ရဲ ႔ အရင္းႏွီးဆုံး ေသြးသားရင္းခ်ာေတြကို ငါ႔နားမွာ ရွိေစခ်င္လုိက္တာ။

ငါလည္း ေသြးနဲ႔ကုိယ္သားနဲ႔ကုိယ္ပဲေလ၊
ငါ႔စိတ္ဓာတ္ကုိ မာေက်ာတည္ျငိမ္ေအာင္ ထိန္းေက်ာင္းျပဳျပင္ခဲ႔ေပမယ္႔လည္း
အခြင္႔သာရင္ေတာ႔ ငါ႔သားေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ ငါ႔နားမွာ ရွိေစခ်င္လုိက္တာ၊
အေမ႔ရင္ေတြနာလုိက္တာ သားတုိ႔ရယ္၊ ဘယ္ေတာ႔မ်ားမွ အခြင္႔သာမွာလည္းဟင္ ...

တကယ္ေတာ႔ ဒီလုိေန႔မ်ိဳးဟာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ေန႔တစ္ခုပါ၊
လူတုိင္းဟာ သူတုိ႔ေမြးေန႔ကုိ တန္ဖုိးထား အမွတ္ရေနျပီး အထူးတလည္ က်င္းပတတ္ၾကတာပဲ၊
ငါလည္း ငါ႔ေမြးေန႔ေပါင္းမ်ားစြာကုိ က်င္းပခဲ႔ဖူးတာေပါ႔။

အိႏၵိယမွာ ငါခ်စ္တဲ႔ ငါ႔ေမေမနဲ႔ အတူတူ၊ ေအာက္စဖုိ႔မွာ ငါခ်စ္တဲ႔ ငါ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူတူ၊
အေမရိကန္မွာ ငါ႔ရဲ႔ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း မသန္းေအးတုိ႔နဲ႔ အတူတူ၊
ဘူတန္မွာ ငါခ်စ္တဲ႔ ငါ႔ခင္ပြန္းနဲ႔အတူတူ၊
အဂၤလန္မွာ ငါခ်စ္တဲ႔ ငါ႔မိသားစုနဲ႔အတူတူ။

အုိ ...
ငါသိပ္လြမ္းတယ္ သိလား ...
ဒါေတြကို မျဖစ္ႏုိင္ေပမယ္႔လည္း ငါတမ္းတမိေနတာ ၀န္ခံပါရေစ ...
ငါ႔ရဲ ႔ဘ၀ဟာ စိန္ေခၚမႈေတြနဲ႔ ျပည္႔လွ်မ္းခဲ႔တာပါ၊
ငါ႔ကုိေမြးျပီး ႏွစ္ႏွစ္အၾကာမွာပဲ ငါသိပ္ခ်စ္တဲ႔ ငါ႔ေဖေဖကို မလုိသူေတြက လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ခဲ႔ၾကတယ္။
အဲဒီ႔ေန႔က ရုံးကားၾကီးတစ္စင္း အိမ္ေရွ႔ကုိ ထုိးရပ္လာလုိ႔၊ ေမေမ႔ကုိ လူတစ္ေယာက္က အေျပးလာေခၚလုိ႔၊ ေမေမ ဆံပင္ဖရုိဖရဲနဲ႔ ေျပးလုိက္သြားလုိ႔၊ ငါ႔နဲ႔ ငါ႔အစ္ကုိေတြကုိ အိမ္မွာထားခဲ႔လို႔
အိမ္မွာ လူေတြမ်ားလာလုိ႔။

အုိ … ဘာေတြမွန္းေတာ႔ ငါမသိခဲ႔ဘူး၊ ငါ႔ကုိ ေထြးဖက္ထားတဲ႔ ငါတုိ႔ရဲ ့ အိမ္ေဖာ္မၾကီးမွာလည္း မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲေနလုိ႔ပါလား။

ငါဘာမွနားမလည္ခဲ႔ဘူး၊ အဲဒီ႔ေန႔က ငါတစ္ခုကုိေတာ႔ မွတ္မိေနတယ္၊
ညေနခင္းျပန္လာရင္ ငါ႔ကို အျမဲနမ္းရႈပ္က်ီစယ္တတ္တဲ႔ ငါခ်စ္တဲ႔ ငါ႔ေဖေဖ
အဲဒီ႔ေန႔က ျပန္မလာခဲ႔ဘူး၊ ေမွ်ာ္ခဲ့လုိက္ရတာ ေဖေဖရယ္ ..

ေနာက္ရက္ေတြမွာ ငါတုိ႔အိမ္မွာ လူေတြစည္ကားေနတယ္၊
ငါတုိ႔ ေမာင္ႏွမသုံးေယာက္ကုိ ေမေမက ေထြးဖက္ထားလုိ႔ သူ႔အနားမွာ ေနေနေစတယ္၊
လာတဲ႔လူတုိင္းက ေမေမ႔ကုိ စကားေတြလာေျပာၾကတယ္၊
အမ်ိဳးသမီးၾကီးေတြက ေမေမ႔ကုိ လာျပီး အားေပးၾကတယ္၊
ငါတုိ႔ ေမာင္ႏွမ သုံးေယာက္ကုိ ၾကည္႔ေနတဲ႔ မ်က္၀န္းေတြမွာ ကရုဏာေငြ႔ေတြ ယွက္သန္းေနခဲ႔တယ္
ငါသိပ္ေတာ႔ မမွတ္မိခဲ႔ပါဘူး။ ငါသိတာေတာ႔ အဲဒီ႔ေန႔က ေဖေဖ႔ကို ငါသိပ္လြမ္းေနခဲ႔တယ္။

ေဖေဖရယ္ .. ဘာလုိ႔ သမီးတုိ႔ကုိ ထားခဲ႔တာလဲဟင္ ..
ေဖေဖေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ႔ သမီးတုိ႔ အိမ္ၾကီးမွာ ေျခာက္ကပ္သြားတာပဲ၊
သမီးတုိ႔ေရွ႔မွာ တည္ျငိမ္စြာေနတတ္ေပမယ္႔ ညအိပ္ရင္ သမီးတုိ႔ မသိေအာင္ ၾကိတ္္ငိုေနတဲ႔ ေမ႔ေမ႔ရဲ ႔ ရႈိက္သံေတြက သမီးရဲ႔ ညေပါင္းမ်ားစြာကုိ လႊမ္းမုိးေနခဲ႔တယ္။ ေဖေဖ တကယ္ ျပန္မလာခဲ႔ေတာ႔ဘူးေနာ္ ..
၁၉၆၀ ခုႏွစ္။

ေမေမ႔လက္ထဲမွာ ရုံးစာအိတ္ၾကီးတစ္ခုကုိင္ထားတယ္၊
အိမ္ကလူေတြကုိ ပစၥည္းေတြ လုိက္သိမ္းခုိင္းေနတာလည္း ငါမွတ္မိတယ္၊
ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ ေမေမရယ္လုိ႔ ေမးေတာ႔၊
ေမေမက တည္ျငိမ္တဲ႔မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ ငါ႔ကို ငုံ႔ၾကည္႔ျပီး ခ်ိဳျမတဲ႔ေလသံေလးနဲ႔ ေျပာတယ္၊
ငါ႔ေခါင္းေလးေပၚမွာ ေမေမက သူ႔လက္ကေလးကုိတင္ထားလုိ႔ေပါ႔၊
ေမေမတုိ႔ေျပာင္းရေတာ႔မယ္ သမီးေလး ..

ဘယ္ကိုလဲဟင္..
နယူးေဒလီကုိ
ဘယ္မွာလဲဟင္
ႏိုင္ငံျခားမွာေပါ႔ သမီးေလးရဲ ႔၊
ေမေမက ဘာသြားလုပ္မွာလဲဟင္
ေဩာ္ … ေမေမ႔ကုိ သံအမတ္ၾကီးခန္႔လိုက္တယ္၊ ေမေမအဲဒီ႔မွာ သြားေနရမွာ၊ သမီးတုိ႔လည္း
လုိက္ခဲ႔ရမွာေလ။
သံအမတ္ၾကီးဆုိတာ ဘာလဲဟင္ ေမေမ၊
သံအမတ္ၾကီးဆုိတာ တစ္ႏိုင္ငံနဲ႔တစ္ႏုိင္ငံ အၾကားမွာ အဆင္ေျပေအာင္ စကားေတြ ေျပာေပးတဲ႔ လူၾကီးေပါ႔ … ခုဆုိ ေမေမက အဲဒီ႔ႏုိင္ငံၾကီးနဲ႔ ခု သမီးေနေနတဲ႔ ျမန္မာျပည္ၾကီး အဆင္ေျပေအာင္ စကားေတြ သြားေျပာေပးရမွာေလ။
ဘာစကားေတြ ေျပာရမွာလဲဟင္ ေမေမ၊
သမီးေလးၾကီးေတာ႔ သိလာမွာေပါ႔ကြယ္၊ ခုေလာေလာဆယ္ သမီးခ်စ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ လုိက္ႏႈတ္ဆက္လုိက္ဦးေနာ္၊ မနက္ျဖန္ညက်ရင္ ေမေမ႔ သားသမီးေလးေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေလးေတြ ႏႈတ္ဆက္ပဲြေလးလုပ္ေပးမယ္ေနာ္၊ သမီးေလးၾကိဳက္တဲ႔ မုန္႔ေတြ ၀ယ္ထားေပးမယ္။

ငါ႔မ်က္ႏွာမွာ အျပဳံးပန္းေလးေတြ ေ၀ျဖာလုိ႔ ငါခ်စ္တဲ႔ ေမေမရဲ႔ ရင္ခြင္ထဲကုိ ေျပး၀င္ခဲ႔တယ္။
ေမေမက သိပ္ေတာ္တာပဲေနာ္၊ ငါ႔လုိ အရြယ္ေလးကုိ နားလည္ေအာင္ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ရွင္းလင္းေျပာျပခဲ႔တယ္၊ ေမေမ႔ကုိ ခုခ်ိန္ထိ သမီးသတိရေနတုန္းပါပဲ ေမေမရယ္။
ေမေမသြန္သင္ေပးခဲ႔တဲ႔၊ ခ်မွတ္ေပးခဲ႔တဲ႔ စည္းကမ္းေတြ၊ လူမႈက်င္႔၀တ္ေတြကုိ စံနမူနာထားလုိ႔ သမီးရဲ႔ ဘ၀ခရီးတေလွ်ာက္မွာ ေအာင္ပဲြေတြ အလီလီ ဆြတ္ခူးႏုိင္ခဲ႔ပါတယ္ေလ။

၁၉၆၄ ခုႏွစ္။

ငါ ေပ်ာ္လုိက္တာ၊ ေအာက္စဖုိ႔ဒ္တကၠသိုလ္ကုိ ငါ၀င္ခြင္႔ရတယ္၊ ေက်ာင္း၀င္ခြင္႔စာရြက္ေလးကုိ ကုိင္လုိ႔ ေမေမ႔ဆီကုိ ငါေျပးသြားခဲ႔တယ္။ ေမေမက ငါ႔ကို ဆီးၾကိဳေပြ႔ဖက္လုိ႔ ငါ႔ပါးျပင္ေပၚမွာ အနမ္းေလးေတြ ေျခြခဲ႔တယ္။ I’m proud of you, honey! လုို႔ ငါ႔မ်က္ႏွာကို ရႊမ္းရႊမ္းစားစား စုိက္ၾကည္႔ရင္း ေျပာလုိ္က္တဲ႔ ေမေမ႔မ်က္၀န္းေတြကုိ ငါမက္ေမာလုိက္တာ။

ေမေမက စကားေတြ အမ်ားၾကီး မေျပာခဲ႔ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ေမေမငါ႔အတြက္ သိပ္ကုိ ဂုဏ္ယူေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ႔တယ္ဆုိတာ ငါသိေနတယ္။

အဲဒီ႔ညက ငါတုိ႔အိမ္မွာ ပါတီလုပ္ခဲ႔ၾကတယ္။ အမွတ္တရဓာတ္ပုံေတြ ရုိက္လုိ႔ သီခ်င္းေတြကုိ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ သီဆုိၾကလုိ႔ ဓာတ္ျပားတစ္ခ်ပ္ကုိဖြင္႔ျပီး အတူတူကခုန္ၾကလုိ႔ ျပန္ေတြးလုိက္တုိင္း္ ၾကည္ႏူးစရာပုံရိပ္ေလးေတြ ထင္က်န္ေနဆဲပါပဲေလ။
ေအာက္စဖုိ႔တကၠသုိလ္ကုိတက္ဖုိ႔ ငါထြက္ခဲ႔ရျပီ။ ေလဆိပ္ကုိ ေမေမနဲ႔ ငါ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက လုိက္ပုိ႔တယ္။ Departure Gate ထဲမ၀င္မီ ေမေမက ငါ႔ကုိ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ဖက္နမ္းျပီး စကားတစ္ခြန္းေျပာတယ္။ I believe in you! တဲ႔။ ငါၾကက္သီးေတြေတာင္ထသြားခဲ႔တယ္။ ေမေမ၀မ္းနည္းေနတာ ငါသိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေမေမ မငုိခဲ႔ဘူး။

ေလယာဥ္ေပၚမွာ ငါငုိေနခဲ႔မိတယ္။ ငါ၀မ္းနည္းလုိ႔ေတာ႔ မဟုတ္ခဲ႔ဘူး။ ငါ႔ကို ယုံၾကည္တဲ႔ ငါခ်စ္တဲ႔ ငါ႔ေမေမအတြက္၊ ၀င္ခြင္႔သိပ္ခက္ခဲတဲ႔ ဒီတကၠသုိလ္ကုိ ငါ၀င္ခြင္႔ရခဲ႔တဲ႔အတြက္၊ ဖတဆုိး သမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမယ္႔ အမ်ားနဲ႔မတူေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ႔တဲ႔ ငါ႔ဘ၀ရဲ ႔ ေအာင္ျမင္မွဳ ပထမေျခလွမ္းသစ္အတြက္ ငါ ဂုဏ္ယူေနလုိ႔ပါ၊ ငါ ေပ်ာ္ေနလုိ႔ပါ၊ ငါ ပီတိျဖစ္ေနလုိ႔ပါ။
တကၠသိုလ္မွာ ငါ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ႔တယ္။ ငါ႔ရဲ ႔ Host Parents awGu Lord Gore-Booth တုိ႔မိသားစုပဲ။ သူက ငါတုိ႔ျမန္မာျပည္မွာ သံအမတ္ၾကီးလာလုပ္သြားဖူးတယ္။ သူ႔အိမ္မွာပဲ ငါ႔ရဲ႔ အနာဂတ္ခင္ပြန္းေလာင္း မုိက္ကယ္အဲရစ္စ္ကုိ စေတြ႔ျပီး ရင္းႏွီးခဲ႔ရတယ္။ သူက တိဗက္လူမ်ိဳးေတြအေၾကာင္း ေလ႔လာေနတဲ႔ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ပဲေလ။ တည္ျငိမ္ရင္႔က်က္တဲ႔ အေတြးအေခၚေတြကုိ ပုိင္ဆုိင္တဲ႔ ထက္ျမက္တဲ႔ ေယာက်ၤားေကာင္းတစ္ေယာက္ပါပဲ။

၁၉၆၉ ခုႏွစ္။

နယူးေယာက္ျမိဳ႔ကုိ ငါထြက္လာခဲ႔တယ္။ ဘဲြ႔လြန္သင္တန္းတက္ဖုိ႔ေပါ႔။ မသန္းေအးတုိ႔အိမ္မွာ ငါေနခဲ႔တယ္။ သူက ကုလသမဂၢမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာေလ။ အဲဒီ႔အခ်ိန္တုန္းက ဦးသန္႔က အေထြေထြ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ျဖစ္ေနတယ္။ ငါ႔ႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ ဂုဏ္ယူလုိက္ရတာ။
မသန္းေအးက ငါ႔ကို အလုပ္ေလွ်ာက္ဖုိ႔တုိက္တြန္းတာနဲ႔ ေလွ်ာက္လႊာတင္ခဲ႔တယ္။ ငါအလုပ္ရခဲ႔တယ္။
Administrative and Budgetary Questions rSm Assistant Secretary အျဖစ္နဲ႔ေပါ႔။
ေက်ာင္းတက္ေနတာကုိ ငါခဏနားျပီးေတာ႔ အလုပ္ကုိ အခ်ိန္ျပည္႔လုပ္ခဲ႔တယ္။ မဟုတ္ရင္ ဘယ္အရာကုိမွ အာရုံစိုက္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ညေနရုံးဆင္းခ်ိန္ေတြနဲ႔ စေန၊ တနဂၤေႏြေတြမွာ ေဆးရုံတစ္ခုမွာ Volunteer၀င္လုပ္ခဲ႔တယ္။ ဆင္းရဲတဲ႔ လူနာေတြကုိ စာဖတ္ရာမွာ ကူညီႏိုင္ဖုိ႔နဲ႔ အေဖာ္အျဖစ္ ေနေပးဖုိ႔ေပါ႔။ ငါ႔အခ်ိန္ေတြ က်ပ္တည္းခဲ႔ေပမယ္႔ အဲဒီ႔လူနာေတြအတြက္ ရေအာင္ အခ်ိန္ေပးခဲ႔တယ္။ ငါ႔ရဲ႔ တန္ဖုိးေတြက ဘာလဲဆုိတာကုိ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ငါေတြ႔ရွိခဲ႔တယ္။ နယူးေယာက္မွာ ေနခဲ႔ရတဲ႔ အခ်ိန္က (၂) ႏွစ္ထဲရယ္ပါ။ ဒါေပမယ္႔ ငါအမ်ားၾကီး ရင္႔က်က္ေျပာင္းလဲခဲ႔တယ္။

၁၉၇၂ ခုႏွစ္။

မုိက္ကယ္နဲ႔ ငါလက္ထပ္ဖုိ႔ဆုံးျဖတ္ခဲ႔တယ္။ သူနဲ႔အတူတူ ဘူတန္ကုိ ထြက္ခြာခဲ႔တယ္။ မုိက္ကယ္က ဘူတန္ဘုရင္မိသားစု၀င္ေတြကုိ စာသင္ေပးေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ငါကေတာ႔ ေတာ္၀င္ႏုိင္ငံျခားေရးရာဌာနမွာ Research Officer အျဖစ္ ၀င္လုပ္ခဲ႔တယ္။
ဟိမ၀ႏၱာေတာင္ျပာတန္းၾကီးေတြရဲ႔ အရိပ္ေအာက္မွာ ငါခ်စ္တဲ႔ ငါ႔ခင္ပြန္းနဲ႔အတူတူ ငါျမတ္ႏုိးတဲ႔ အမ်ားအက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းေတြကုိ လုပ္ေဆာင္ခြင္႔ရခဲ႔တယ္။ အဲဒီ႔ အခ်ိန္ေတြကုိ ငါ အျမဲတမ္း သတိရေနမွာပါ။

မိုက္ကယ္ကုိေတာ႔ ငါလက္မထပ္ခင္က prenuptial agreemrnt တစ္ခုေတာင္းခဲ႔တယ္။ ငါ႔ကုိ ငါ႔တုိင္းျပည္က လုိအပ္လာရင္ အခ်ိန္မေရြး သြားေရာက္ကူညီခြင္႔ျပဳပါလုိ႔။ သူက ငါ႔ကုိ နားလည္မႈရွိတဲ႔အျပဳံးနဲ႔ ေခါင္းညိတ္ျပခဲ႔တယ္ေလ။ ငါ႔ကို သိပ္နားလည္မႈရွိတဲ႔သူကို ငါ႔ဘ၀ရဲ႔ ခင္ပြန္းေလာင္းအျဖစ္ေရြးခ်ယ္ခဲ႔တာ ငါ႔ရဲ႔ လြတ္လပ္စြာဆုံးျဖတ္ပုိင္ခြင္႔ပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ေမေမ႔ကုိေတာ႔ ငါတုိင္ပင္ခဲ႔ပါတယ္။ ေမေမကေတာ႔ ထုံးစံအတုိင္းပဲေပါ႔။ I trust you … တဲ႔။ တကယ္ေတာ႔ ဒီေန႔အခ်ိန္အထိ ငါ႔စိတ္ဓာတ္ေတြ ျမဲျမဲခုိင္မာစြာနဲ႔ ငါ႔ရဲ႔ အဖ်က္အင္အားစုေတြကုိ ၾကံ႔ၾကံ႔ခံေနႏုိင္တာဟာ ငါ႔ႏွလုံးအိမ္ထဲကုိ ေလာင္းခ်ခဲ႔တဲ႔ ေမေမ႔ရဲ႔ သံမဏိစိတ္ဓာတ္ေတြေၾကာင္႔ပဲေလ။ ငါဘယ္ေတာ႔မွ ဦးက်ိဳးသြားမွာ မဟုတ္ဘူး။

၁၉၇၃ ခုႏွစ္။

အဂၤလန္ကုိ ငါျပန္လာခဲ႔တယ္။ ငါ႔ဘ၀မွာ ဘာနဲ႔မွမတူတဲ႔ ခံစားမႈတစ္ရပ္ကုိ ငါခံစားလုိက္ရတယ္ သိလား။ သားႀကီး အဲလက္စ္ကုိ ေမြးခဲ႔တယ္။ ငါမိခင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ႔ျပီပဲ။ အဲဒီ႔ေန႔က ေမေမနဲ႔ ငါ စကားအၾကာၾကီး ေျပာျဖစ္တယ္။ ေမေမရယ္ေလ … ငါ႔ကို စကားေတြ တတြတ္တြတ္နဲ႔ မွာေနလုိက္တာ မျပီးေတာ႔ဘူး။ ေမေမက ရယ္စရာေတြလည္း ေျပာလုိက္ေသးတယ္။ ငါ႔မွာ ရယ္လုိက္ရတာ ေခ်ာင္းေတာင္သီးတယ္။ မုိက္ကယ္လည္း ငါ႔ေဘးနားမွာ ရွိေနခဲ႔တယ္။

၁၉၇၄ ခုႏွစ္။

မုိက္ကယ္အလုပ္ရတယ္။ ေအာက္စဖုိ႔ဒ္တကၠသိုလ္ရဲ ႔ တိဗက္ဘာသာစကားဌာနမွာေပါ႔။

၁၉၇၇ ခုႏွစ္။

သားငယ္ ကင္မ္ကုိ ေမြးတယ္။ ငါ႔ရဲ႔ ဒုတိယသားေလးေပါ႔။ ခုဆုိ ငါလည္း ကေလးေတြနဲ႔ အိမ္ေထာင္ရွင္မၾကီးကုိ လုံးလုံးျဖစ္ေနျပီေလ။ ဒါေပမယ္႔ ငါ႔ရဲ႔ ေလ႔လာမႈကိုေတာ႔ ငါမေလွ်ာ႔ေသးဘူး။ ကေလးေတြကုိ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ရင္းနဲ႔ ငါ စာေတြေရးျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ေဖေဖ႔ရဲ႔ အတၳဳပတၱိနဲ႔ Asian Studies စာတမ္းတစ္ခ်ိဳ႔ေပါ႔။ မုိက္ကယ္ကုိလည္း သူေလ႔လာေနတဲ႔ JY Himalayan Studies ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ငါကူညီခဲ႔တယ္။

၁၉၈၅ ခုႏွစ္။

က်ိဳတုိတကၠသိုလ္မွာ Visitng Scholar အေနနဲ႔ ေဖေဖ႔ရဲ႔ ဂ်ပန္ျပည္မွာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို
စာတမ္းျပဳစုခဲ႔တယ္။ ငါ ေက်နပ္အားရ ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ ငါခ်စ္တဲ႔ ငါ႔ေဖေဖအတြက္ ေက်းဇူးျပန္ဆပ္ႏုိင္တာ ဒီတစ္နည္းပဲ ရွိေတာ႔လုိ႔ပါ။

၁၉၈၆ ခုႏွစ္။

ကေလးေတြကုိ ေခၚျပီး ရန္ကုန္ကုိအလည္သြားခဲ႔တယ္။ အဖြားျဖစ္သူနဲ႔ ေတြ႔ေပးရေအာင္ေပါ႔။ ရန္ကုန္ကုိေရာက္တုန္း ကေလးႏွစ္ေယာက္လုံးကုိ သာသနာ႔ေဘာင္တက္ေစခဲ႔တယ္။ ၾကည္ႏူးလုိက္တာ။ ေရစက္ခ်ေနတဲ႔ ငါ႔လက္ေတြ တုန္ေနခဲ႔တယ္။ ေမေမ႔မ်က္ႏွာမွာ အျပံဳးေတြ လင္းလက္ေနခဲ႔တယ္။ ငါ ရဟန္းဒါယိကာမ ျဖစ္ခဲ႔ျပီေလ။

၁၉၈၇ ခုႏွစ္။

ကေလးေတြနဲ႔အတူတူ အိႏၵိယႏိုင္ငံ ဆင္းမလားျပည္နယ္ကုိ သြားခဲ႔တယ္။ မုိက္ကယ္က စာတမ္းေတြ ျပဳစုေနခဲ႔တယ္။ အဂၤလန္ကုိလည္း ငါ ခဏျပန္ခဲ႔ေသးတယ္။ ေမေမ႔ကုိ ေဆးရုံတင္ထားတာကုိ သြားျပီး ေစာင္႔ေရွာက္ဖုိ႔ေပါ႔။ စက္တင္ဘာလထဲမွာ ငါတုိ႔မိသားစုေတြအားလုံး ေအာက္စဖုိ႔ကုိ ျပန္လာခဲ႔ၾကတယ္။

ငါ႔ရဲ႔ Advanced Degree အတြက္ Lodon School of Oriental and African studies မွာ စာရင္းေပးခဲ႔တယ္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ မတ္ (၃၁) ရက္ေန ့။

တယ္လီဖုန္းသံျမည္လာခဲ႔တယ္။ ခါတိုင္းလုိပဲ ေကာက္ကိုင္လုိက္ခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ၾကားလုိက္ရတဲ႔ သတင္းကေတာ႔ ခါတုိင္းလုိ မဟုတ္ခဲ႔ဘူး၊ ေမေမေလျဖတ္သြားတယ္တဲ႔။

ေနာက္တစ္ေန႔မွာပဲ ေလယာဥ္နဲ႔ ရန္ကုန္ကုိ ငါထြက္ခြာခဲ႔တယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ေမေမရွိေနတဲ႔ ေဆးရုံကုိ အေျပးသြားခဲ႔တယ္။ ေမေမရယ္ … မွတ္ေတာင္ မမွတ္မိေတာ႔ဘူး။ ေမေမ ခံစားေနရတဲ႔ ေ၀ဒနာကုိ ငါလဲယူလုိ႔ရႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ယူပစ္ခ်င္လုိက္တာ။ ကုတင္ေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းေနတဲ႔ ေမေမ၊ ငါ႔ကုိ ၾကိဳးစားျပဳံးျပေနတဲ႔ေမေမ၊ ေတာ္ေတာ့ကုိ ေျပာင္းလဲသြားခဲ႔တာပဲေနာ္။
ရန္ကုန္ျမိဳ႔ၾကီးမွာလည္း ႏုိင္ငံေရးေတြ စတင္ရႈပ္ေထြးေနတယ္။ အျမင္မေတာ္စရာေတြ၊ စိတ္တုိင္းမက်စရာေတြနဲ႔ ျပည္႔ႏွက္ေနတယ္။ (၈) ရက္၊ (၈) လ၊ (၁၉၈၈) ခုႏွစ္မွာ တစ္ႏိုင္ငံလုံး အေရးေတာ္ပုံ ဆင္ႏဲႊဲခဲ႔ၾကတယ္။

စစ္အာဏာရွင္ရဲ႔ ေသနတ္သံမ်ားၾကားမွာ ရဟန္းရွင္လူျပည္သူအမ်ား ေသြးေျမက်ခဲ႔ရတယ္။ ေသနတ္ဆုိတာ မုိးေပၚေထာင္မပစ္ဘူးတဲ႔။ တစ္ႏုိင္ငံလုံးကုိ ေသနတ္ၾကိမ္းၾကိမ္းသြားခဲ႔တယ္။ ရာဇ၀င္ေတြလည္း ရုိင္းခဲ႔ရျပီ အဖသခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္းရယ္ …

စက္တင္ဘာ (၁၈) ရက္ - စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းလုိက္ျပီတဲ႔။ ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒါေတြကို ငါမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး အဂၤလန္ကုိ ျပန္သြားမလား၊ ဒါဆုိရင္ေတာ႔ ငါ႔မိသားစုနဲ႔အတူတူ အသိုက္အျမံဳမပ်က္ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေနလုိ႔ရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေသခ်ာတယ္၊ ငါ လိပ္ျပာမလုံဘူး။ ငါ႔ကုိယ္ထဲမွာ အာဇာနည္ေသြးေတြ စီးဆင္းေနတယ္။ သူတုိ႔ကုိ ငါရွက္တယ္၊ ငါ မျပန္ဘူး။ ငါ ဒီမွာေနမယ္။ ငါ႔တုိင္းျပည္ ငါ႔လူမ်ိဳးအတြက္ ငါ႔ရဲ ႔ေပးဆပ္မႈ အခန္းက႑ စတင္ခဲ႔ျပီ။

သူတုိ႔ ငါ႔ကုိ လုိအပ္ေနျပီလုိ႔ ငါ ခံစားရတယ္။ ဟုတ္တယ္၊ ငိုေၾကြးေနတဲ႔ ျပည္သူေတြကုိ ငါ မ်က္ကြယ္မျပဳႏုိင္ဘူး။ ငါဒီမွာေနမယ္၊ ငါ မျပန္ေတာ႔ဘူး။ ငါခ်စ္တဲ႔ ငါ႔ျပည္သူေတြအတြက္၊ ငါခ်စ္တဲ႔ ငါ႔ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္၊ ငါခ်စ္တဲ႔ ငါ႔ေဖေဖအတြက္ ငါ ျမန္မာျပည္မွာေနျပီး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ ဆန္႔က်င္ဖယ္ရွားမယ္။ လူတုိင္း ကုိယ္႔အခြင္႔အေရးကုိ ကုိယ္လြတ္လပ္စြာ ဖန္တီးယူႏုိင္ေအာင္ ငါ ၾကိဳးစားမယ္။ ဟုတ္တယ္။

NLD ကုိ စက္တင္ဘာ (၂၄) ရက္ေန႔မွာ စတည္ေထာင္တယ္။ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးအေနနဲ႔ ငါ ပါ၀င္လႈပ္ရွားတယ္။ ဂႏၵီရဲ႔ အဟိ ံသလမ္းစဥ္ကုိ ငါစြဲျမဲစြာ ယုံၾကည္ခဲ႔တယ္ေလ။ ဒါကို ငါအသုံးခ်ခဲ႔တယ္။ စစ္ဘီလူးရဲ႔ မ်က္ႏွာဖုံးကုိ အၾကမ္းမဖက္ အႏုနည္းနဲ႔ ခြာခ်ျပႏိုင္ခဲ႔တယ္။

ငါ႔ကို အေသေတာင္ ပစ္သတ္ေတာ႔မလုိ႔တဲ႔။ ေသနတ္ေျပာင္းေတြနဲ႔ ခ်ိန္ထားလုိက္ၾကတာ။ တည္ျငိမ္စြာနဲ႔ သူတုိ႔ဆီကုိ ဦးတည္ျပီး လွမ္းေလွ်ာက္သြားခဲ႔တယ္။ င႔ါရင္ထဲက ခုိင္က်ည္တဲ႔ သစၥာတရားနဲ႔ ေျဖာင္႔မွန္တဲ႔ ေမတၱာဓာတ္ကုိ သူတုိ႔ မလႊမ္းမုိးႏိုင္ပါဘူးေလ။

သူတုိ႔ၾကားထဲက ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ႔ ငါ႔ကုိ လူထုၾကီးက ေဟး …. ဆုိျပီး တခဲနက္အားေပးလုိက္ၾကတာ၊ ငါ႔မွာ ၾကက္သီးေတြေတာင္ ထလုိ႔။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာ (၂၇) ရက္။

ေမေမ ေဒၚခင္ၾကည္ အနိစၥေရာက္ခဲ႔ျပီ။ ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ ေမေမရယ္။ ေမေမ႔အသက္ (၇၆) ႏွစ္ထိ အမ်ားအက်ိဳးကို သယ္ပုိးေဆာင္ရြက္ခဲဲ႔တဲ႔ ေမေမ႔အတြက္ ေကာင္းကင္ဘုံက လက္ကမ္းၾကိဳဆုိေနမယ္လုိ႔ သမီးခုိင္မာစြာယုံၾကည္ေနပါတယ္။

၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီ (၂) ရက္။

ေမေမ႔ရဲ႔ ေနာက္ဆုံးခရီးကုိ လုိက္ပုိ႔ၾကတဲ႔ ျပည္သူေတြ မနည္းဘူးေမေမရယ္။ ေမေမ႔ကို ျမင္ေစခ်င္လုိက္တာ။ ေမေမ႔ကုိ သျဂိဳဟ္တဲ႔ေန႔မွာပဲ ေမေမ႔ရုပ္ကလာပ္ေရွ႔မွာ သမီး တုိင္တည္သစၥာျပဳခဲ႔တယ္။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမတုိ႔ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ၾကီးအတြက္ ေသသည္အထိ ေကာင္းက်ိဳးသယ္ပုိး ေဆာင္ရြက္ခဲ႔ၾကတယ္။ ဒီတာ၀န္ကုိ ေက်ျပြန္ေအာင္ သမီး ဆက္လက္ထမ္းေဆာင္ပါ႔မယ္။ သမီးေသသည္ထိေပါ႔။

ငါ႔ကုိ လုိက္ေနွာင္႔ယွက္ေနတဲ႔ အတားအဆီးေတြၾကားထဲကပဲ ငါတုိ႔ NLD ပါတီ ေရြးေကာက္ပဲြကုိ ျခြင္းခ်က္မရွိ အႏုိင္ရခဲ႔တယ္။ အရွက္မရွိလုိက္ၾကတာေလ။ ငါတုိ႔ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြကုိ လုိက္ဖမ္းတယ္။ ေရြးေကာက္ပဲြရလာဒ္ကို အက်ဳံးမ၀င္ပါဘူးလုိ႔ ေျဗာင္ျငင္းတယ္။ ငါ႔ကုိလည္း အက်ယ္ခ်ဳပ္ခ်ခဲ႔တယ္။

အဲဒီ႔ကတည္းကပဲ ငါ႔ကုိျပန္လႊတ္လုိက္၊ အက်ယ္ခ်ဳပ္ ျပန္ခ်လိုက္နဲ႔။ ႏုိင္ငံေရးကစားကြက္ေတြ လွည္႔ကစားခဲ႔တယ္။ ငါ႔အေပၚ ရက္စက္လုိက္ၾကတာ။ ကုိယ္ခ်င္းမစာလုိက္ၾကတာ။ ေျပာရက္လုိက္ၾကတာ။ သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္၊ ရုပ္ျမင္သံၾကား၊ ေရဒီယုိေတြနဲ႔ ငါ႔နာမည္ကုိ ဖ်က္ဆီးလုိက္ၾကတာ။ ႏုိင္ငံအေပၚ သစၥာေဖာက္သူတဲ႔၊ လူမ်ိဳးျခားနဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳသူတဲ႔။ ဒါေတြကို ငါတုံံ႔ျပန္မေနခ႔ဲပါဘူး။ ငါလုပ္စရာရွိတာေတြကုိပဲ ေအးေအးေဆးေဆး မမွားရေအာင္ ငါလုပ္ခဲ႔တယ္။ ဒီလုိအခ်ိန္ေတြမွာ ငါ႔အေနနဲ႔ပုိျပီးတည္ျငိမ္ဖုိ႔လုိတယ္ေလ။

ငါ႔ကုိ ႏုိဘယ္လ္ဆုေပးတဲ႔အေၾကာင္းကုိ ရွားရွားပါးပါးေတာင္းဆုိထားရတဲ႔ ေရဒီယုိအစုတ္ေလးတစ္လုံးကတစ္ဆင္႔ ငါၾကားသိခဲ႔ရတယ္။ ငါ႔သားၾကီး အဲလက္စ္က အခမ္းအနားမွာ ငါ႔ကုိယ္စား ေက်းဇူးတင္စကားေျပာသတဲ႔ေလ။ ေမေမဂုဏ္ယူပါတယ္ သားၾကီးရယ္။ ေမေမ႔အတြက္ရတဲ႔ ဆုေၾကးေငြကုိ ျမန္မာျပည္က ပညာေတာ္သင္ေက်ာင္းသားေတြကို ပံ႔ပုိးကူညီေနတာ ခုခ်ိန္ထိပဲေလ။

ေမေမက ကုိယ္က်ိဳးရွာသူ ဟုတ္မဟုတ္ဆုိတာ သားတုိ႔အသိဆုံးပါ။ သားတုိ႔ကုိ ပစ္ထားခ်င္လုိ႔ ပစ္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သားတုိ႔ကုိ သိပ္ခ်စ္တာေပါ႔။ သားတုိ႔နဲ႔ အတူတူသိပ္ေနခ်င္တာေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔သားတုိ႔ရယ္၊ သားတုိ႔ကုိ ခ်စ္တဲ႔အခ်စ္ေတြထက္ နိမ္႔က်ႏြမ္းပါးေနတဲ႔ အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူလူထုကုိ ေမေမ ပုိခ်စ္မိတယ္။ ဒါကို သားတုိ႔ ခြင္႔လႊတ္နားလည္ေပးၾကပါေနာ္။ သားတုိ႔အေပၚ ဂရုမစုိက္မိခဲ႔တာေတြကို ေနာင္ဘ၀ဆုိတာေတြမွာ ျပန္ဆုံေတြ႔ခဲ႔ရင္အတုိးခ်ျပီး ျပန္ေပးဆပ္ပါမယ္ သားတုိ႔ရယ္။

၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေမလ (၃၀) ရက္။

ရက္စက္လုိက္ၾကတာကြယ္။ ရက္စက္လုိက္ၾကတာ၊ ျမင္ရၾကားရတာ ယုံႏုိင္စရာေတာင္မရွိဘူး။ သတ္ေဟ႔သတ္ဟ ခ်ေဟ႔ခ်ဟ ဆုိတဲ႔ စစ္ဘီလူးရဲ႔ ၾကိဳးဆဲြရုပ္ေတြေအာက္မွာ တုိင္းျပည္ရဲ႔ အညႊန္႔အဖူးေလးေတြ လြင္႔ေၾကြခဲ႔ရရွာျပီ။ အဲဒီ႔ညက ေကာင္းကင္ျပာၾကီးမွာေတာင္ ေသြးေရာင္ေတြ လႊမ္းေနခဲ႔တယ္။

ရင္ထဲမွာ ဆုိ႔နစ္လုိက္တာ ခ်စ္သားခ်စ္သမီးတုိ႔ရယ္။ သားတုိ႔သမီးတုိ႔ ေကာင္းရာသုဂတိလားႏုိင္ၾကပါေစ။ ဒီလုိအျဖစ္ဆုိးမ်ိဳးကုိ ဘယ္ဘ၀မွာမွ ထပ္မံ မၾကံဳေတြ႔ႏုိင္ၾကပါေစနဲ႔ေတာ႔လုိ႔ ေမေမစု ဆုေတာင္းေပးပါတယ္ကြယ္။ ဒီပဲယင္းရဲ႔ အက်ည္းတန္ညတစ္ခုေပါ႔။

အခ်ိန္ေတြလည္း အေတာ္ၾကာခဲ႔ျပီေလ။
ျပည္သူလူထုေပါင္းမ်ားစြာလည္း အသက္ခႏၵာ စြန္႔လႊတ္ခဲ႔ရရွာျပီ။ ငါ႔ကို ျပန္လႊတ္ရင္ဆုိတဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔ ေစာင္႔ေမွ်ာ္ေနသူေတြလည္း ႏြမ္းလ်လွပါျပီ။ မ်က္စိကုိမွိတ္၊ နားကုိပိတ္ျပီး တရားစီရင္ခ်င္သူေတြရဲ႔ အတၱမ်ားေအာက္မွာ အမွန္တရားက ကမၻာကုိပတ္ဖုိ႔ သူ႔ဖိနပ္ေလး လုိက္ရွာေနတုန္းပဲ။

ေႏြမုိးေဆာင္းေပါင္းမ်ားစြာလည္း ငါ႔ျခံ၀င္းထဲမွာ က်ေရာက္ခဲ႔ျပီ။ ငါ႔ ပါးျပင္ေပၚမွာလည္း အေရးအေၾကာင္းတစ္ခ်ိဳ႔ ေနရာယူခဲ႔ျပီ။ ငါ႔အသက္လည္း ၆၄ နွစ္ထဲ ေရာက္ခဲ႔ျပီ။ ငါ႔သားေတြလည္း အိမ္ေထာင္ရက္သားက်သူက်နဲ႔ အေျခက်ကုန္ျပီ။

ငါ႔မွာေတာ႔ ... ငါခ်စ္တဲ႔ ျမန္မာျပည္သူေတြကေတာ႔ .... ငါျမတ္ႏုိးတဲ႔ ျမန္မာျပည္ကေတာ႔ …. သံတုိင္ေတြေနာက္မွာ ငုိရႈိက္ေနဆဲပဲေလ။

ကုတင္တုိင္ကုိ လက္နဲ႔ကုိင္ျပီး အားယူလုိ႔ ငါထလုိက္တယ္။ အျပင္မွာ ေနျခည္ေတြ ျဖာေနျပီေနာ္။
ေရဒီယုိထဲက ဆုေတာင္းသံေတြ တစ္သဲသဲနဲ႔ ၀င္လာမစဲျဖစ္ေနတယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ... က်န္းမာပါေစ ... ခ်မ္းသာပါေစ ...
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ... က်န္းမာပါေစ ... ခ်မ္းသာပါေစ ...
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ... က်န္းမာပါေစ ... ခ်မ္းသာပါေစ ... တဲ႔။

က်လုဆဲဆဲ မ်က္ရည္တစ္ခ်ိဳ႔ကို သိမ္းဆည္းလုိက္ျပီး အခန္းျပတင္းကုိဖြင္႔လုိက္တယ္။ ငါ႔ကုိ ေစာင္႔ၾကည္႔ေနရတဲ႔ ရဲေဘာ္ေလးတစ္ေယာက္က ငါ႔ကုိ အလန္႔တၾကားေမာ႔ၾကည္႔တယ္။ မေၾကာက္ပါနဲ႔ သားရယ္။ ငါ႔ရဲ႔ ေအးျမတဲ႔ အျပဳံးေအာက္မွာ ခက္ထန္တဲ႔ ေသနတ္ေျပာင္း၀ေလး တုိးလွ်ိဳးလုိ႔ ငါ႔ကုိ ဦးညႊတ္တယ္။ သား စာဆက္က်က္ပါကြယ္ .. စိတ္ကုိေအးေအးသာထားပါ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဆုိတာ ဘယ္ေတာ႔မွ ထြက္ေျပးမယ္႔ မိန္းမစား မဟုတ္ပါဘူး။ တုိင္းျပည္အတြက္၊ လူမ်ိဳးအတြက္၊ အရုိးေၾကေၾက၊ အေရခမ္းခမ္း အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ အသက္နဲ႔ ဘ၀ကိုပါ ေပးလႉထားတဲ႔ အာဇာနည္မိန္းမပါ။

ဒီသစၥာစကားမွန္ရင္ ငါခ်စ္တဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ၾကီး အေမွာင္ကုိေဖ်ာက္လုိ႔ အလင္းေန႔သစ္မ်ားကုိ
ၾကိဳဆုိႏိုင္ပါေစသား။ ငါရွင္သန္ေနဦးမွာပါ။ မေသမခ်င္းေပါ႔။

ေနေရာင္ျခည္ရဲ႔ ႏႈတ္ဆက္မႈကုိ အသာတၾကည္ခံယူျပီး ဘုရားစင္ဖက္ကုိ လွမ္းေလွ်ာက္ခဲ႔တယ္။ အရွင္ဘုရားရဲ ႔ ေမတၱာကရုဏာေတာ္ေအာက္မွာ ဘုရားတပည္႔ေတာ္မ ျငိမ္းခ်မ္းရပါေစသား၊ ျမန္မာျပည္သူမ်ား ျငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစသား၊ ငိုရႈိက္သံမ်ား ကြယ္ေပ်ာက္ပါေစသား၊ မတရားမႈမ်ား ဖယ္ခြာႏုိင္ပါေစသား။
ကြယ္လြန္သူ ေဖေဖဦးေအာင္ဆန္းႏွင္႔ ေမေမေဒၚခင္ၾကည္ … က်ဆုံးေလျပီးေသာ အာဇာနည္အမ်ိဳးေကာင္းသား ရဟန္းရွင္လူမ်ား ... အမွ် အမွ် အမွ် … သာဓု ... သာဓု ... သာဓု။


(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္၏ အတၳဳပၸတၱိ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္ http://nobelprize.org/nobel_prizes/peace/laureates/1991/kyi-bio.html အား အေျခခံ၍ ျမန္မာဘာသာျဖင့္ ျပန္လည္ ခံစားေဖၚက်ဴးေရးသားခဲ့ေသာ မူလစာေရးသားသူအား အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေႀကာင္း ေဖၚျပအပ္ပါသည္)။


Aung San Suu Kyi - Biography
nobelprize.org
Nobelprize.org, The Official Web Site of the Nobel Prize

ခ်စ္ခင္ေလးစားေသာ
ျပည္သူျပည္သား...အာလံုးဧ။္ကိုယ္စား
ေရႊအိမ္စည္